Een tweede kans

Het staat als een paal boven water, we willen heel, heel graag een gezinnetje. We gaan er dan ook vrijwel meteen weer voor, voor een tweede kindje. Een broertje of zusje voor jou. Niet om jou te vervangen, zeker niet. Jij bent immers onvervangbaar. Ook niet om de leegte op te vullen maar simpelweg omdat wij klaar zijn voor een volgende fase in ons leven, een kindje. Een fase waarin we al hadden willen zitten maar wat niet helemaal is gelukt. We hebben een mooi kindje gekregen, dat wel. Maar we mochten jou niet mee naar huis nemen. We hopen daarom graag dat we een eventueel tweede kindje wel mee naar huis mogen nemen. Een tweede kans…

Dagen, weken, maanden gaan er voorbij maar ik word niet zwanger. Frustrerend is het soms dat het niet lukt. Ik weet dat mijn lichaam nog herstellende is van mijn eerste zwangerschap en ook geestelijk ben ik nog niet echt aan de betere hand. Beide factoren zullen allicht bijdragen aan het feit dat het niet meteen lukt, dat ik niet direct weer zwanger raak. Ik spreek hierover met de ouders in de ACD Facebook groep. Zij begrijpen mijn gevoelens, denken en voelen hetzelfde als ik. Het is fijn om met lotgenoten hierover te kunnen praten. Niet dat het mij ontbreekt aan mensen om mee te praten. Vrienden, familie, iedereen staat voor ons klaar als het moet. Maar niemand begrijpt echt waar we doorheen gaan. Niemand, en gelukkig maar, weet wat er door je heen gaat wanneer je je kindje verliest aan een aandoening waar nog maar zo weinig over bekend is. De onzekerheid die daardoor ontstaat maar ook het gemis van een gezond kindje…. Ook daarover praat ik met de moeders uit de Facebook groep. Ze beamen dat ook bij hun die onzekerheid een grote rol speelt of heeft gespeeld. Wanneer er nog meer weken voorbij gaan zonder resultaat, besluit ik om het van me af te laten glijden. Er niet dagelijks mee bezig te zijn. Dan lukt het maar niet direct, denk ik. Het mag zeker niet zo zijn. Nog een kindje… De zomer treed aan en ik besluit (soort van) te gaan genieten. Niet steeds bezig zijn met het verlies of het nieuwe begin dat maar niet wil komen. Ook de uitslagen waarop we nog steeds wachten, besluit ik heel even te vergeten. Loslaten, loslaten… herhaal ik steeds voor mezelf. Dan… na onze vakantie, op het moment dat ik het totaal niet verwacht, blijft ineens mijn ongesteldheid uit. Ik geloof het eigenlijk niet en wil daarom ook nog geen test doen. Bescherm mijzelf voor de teleurstelling en besluit het gewoon nog even op zijn beloop te laten. Misschien word ik wel na een paar dagen alsnog ongesteld, afwachten dus. Dagen gaan er voorbij tot het moment dat ik het zelf eigenlijk bijna voor 90% procent zeker weet. Ik bespreek het met papa, zou het echt? Zullen we een test doen? Ik koop een zwangerschapstest en op een zondag ga ik hem doen… twee vage streepjes. Ik weet nog dat ik een test deed toen ik zwanger van jou was Jasmijn, achteraf gezien was ik toen al veel verder, maar twee dikke strepen verschenen er in het venstertje van de zwangerschapstest. Onmiskenbaar was ik zwanger van jou. Nu is het anders, je kunt bijna niet zien dat het twee streepjes zijn. Een aantal dagen later doe ik weer een test. Weer zijn het twee streepjes, maar nog steeds niet overduidelijk. Wel begin ik mij ‘zwanger’ te voelen. Maar iets in mij zegt ook dat ik het me misschien allemaal verbeeld. Stel nou dat het niet zo is, ik wil mijzelf daarvoor beschermen, merk ik. Als de ‘zwangerschapsklachten’ blijven aanhouden, maken we toch maar een afspraak met de verloskundige. De verloskundige geeft aan dat we nog een aantal weken moeten wachten voordat we kunnen komen. Ik schat dat ik ongeveer twee weken zwanger ben en ze adviseert om nog 4 weken te wachten. Dan pas kunnen ze iets zien op een echo. Eigenlijk doen ze een eerste echo normaliter wat later, maar gezien onze situatie en de wens om prenataal onderzoek te doen, mogen we eerder komen, wanneer ik verwacht 6 weken zwanger te zijn. We maken een afspraak voor een eerste echo en wachten….

Blij zijn we, maar ook angstig. We hebben nog geen uitslagen en weten nog niets over erfelijkheid van ACD. Voor mij is het moeilijk om blij te zijn, merk ik. De onzekerheid en het ongeloof zijn zo groot. Ik merk dat ik eerst zekerheid wil voordat ik mezelf toelaat om ervan te genieten. Ik heb nog een lange weg te gaan, realiseer ik mij. Eerst wachten tot 6 weken, voor de eerste echo. Is er wel echt een kindje? Dan wachten tot de eerst mogelijke mogelijkheid van prenataal onderzoek, met 11 weken…. We besluiten het nog even niet te vertellen… we houden het nog even voor onszelf. Voor ons drietjes, Jasmijn. Want elke nacht vraag ik jou over je broertje of zusje te waken.