Waarom kan ik niet genieten? Onbezorgd…

Wanneer de vrienden allemaal even naar jouw broertje hebben gekeken en ons hebben gefeliciteerd. En wanneer onze naaste familie weer naar huis is, blijven wij die avond samen, met zn drietjes als kersvers gezinnetje, met de kraamhulp alleen achter. De kraamhulp legt ons alles en zo veel mogelijk uit, waarna ook zij naar huis gaat om ons volledig alleen te laten. Alleen met een klein hoopje baby in huis. We besluiten om meteen maar naar bed te gaan. Alle spanning van de afgelopen dagen heeft zijn tol geëist en ook belooft het een nog drukke tijd te worden. Niet alleen deze eerste nacht, die voor ons beiden natuurlijk enorm onwennig is, maar ook de komende tijd. De zorg voor een klein kindje is natuurlijk niet helemaal nieuw maar wel op deze manier. Jij, ons eerste kindje, daar hebben wij ons alleen zorgen over gemaakt, niet echt voor gezorgd. Hoe graag we dat ook hadden gewild. De dokters namen de zorg voor jou op hun. Voor jouw kleine broertje moeten we zelf zorgen en dat is nieuw, onwennig en onwerkelijk. Wanneer we in bed liggen en jouw broertje in het ledikantje te slapen hebben gelegd, begint de nacht. De eerste nacht thuis….

Huilen is wat jouw broertje die nacht doet. Huilen, schreeuwen, hij heeft pijn en verdriet en wij krijgen hem niet stil. We proberen van alles, maar het helpt niet. Wat is er aan de hand? Heeft hij krampjes? Voelt hij zich niet lekker? Drinken wil hij niet, slapen wil hij niet. De onzekerheid slaat toe. We weten niet wat we moeten doen en bellen met de verloskundige. Zij geeft ons advies maar als ook dat niet mag baten en we zien dat jouw broertje pijn heeft die we niet kunnen wegnemen, dan weten we het even echt niet meer. De moed zakt ons in de schoenen. Zou er misschien toch wat mis zijn? Iets ergs? Als een film speelt alles zich weer af wat er met jou is gebeurd. We zien ons alweer op weg naar het ziekenhuis. Ons geluk brokkelt langzaam af. Ik huil. Niet weer, het gaat toch niet weer fout? Weer bellen we de verloskundige die gelukkig meteen komt. Uiteindelijk lukt het haar om jouw broertje tot kalmte te bedaren. Ze geeft hem melk en bakert hem in. Hij valt als een blok in slaap. Wij ook, de rust is weer even terug gekeerd. Alles is goed, gelukkig.

De volgende morgen, als we opstaan, is de angst er nog steeds. Ook al weten we nu wat jouw broertje had de afgelopen nacht, en niets anders miste dan geborgenheid, het laat mij niet meer los. Ik ben zo bang om hem kwijt te raken. Ik heb al eens een kindje verloren en alles in mij schreeuwt dat ik dit niet nog een keer wil meemaken. Ik wil niet nog een kindje in pijn zien. Niemand, maar dan ook niemand mag dit kindje van mij afpakken. Niemand mag hem pijn doen. Het is mijn taak om hem te beschermen. Voor altijd, voor alles en voor iedereen. Dat heb ik bij jou niet kunnen doen…Dan weet ik nog niet dat zeze angst, deze gevoelens de boventoon gaan voeren in de komende dagen, weken en maanden. Want de angst wordt niet minder, maar blijft onverminderd een rol spelen in mijn kraamtijd, verlofperiode en zelfs erna. Elke keer als iemand jouw broertje vastpakt, ergens mee naar toe neemt, en wanneer hij ook maar heel even uit mijn zicht is, slaat de paniek mij toe. Ik raak hem kwijt, denk ik dan. Ik wil het niet voelen. Rationeel weet ik natuurlijk dat niemand hem kwaad wil doen, of pijn, of hem van mij wil afpakken. Maar ik kan het niet uitschakelen. Het obsedeert mij. Zelfs jouw papa vertrouw ik soms jouw broertje niet toe. Het is belachelijk, ik weet het van mijzelf maar ik kan het niet laten gaan. Ik mis jou met de dag meer. En elke keer als ik naar jouw broertje kijk, word ik herinnerd aan jouw gemis. Ik zie jou in hem en hem in jou. Ik ben zo blij maar tegelijkertijd ook zo verdrietig. De hormonen die door mijn lijf gieren, helpen daar niet aan mee. Thuis is het druk, met de zorg voor jouw broertje, de familie die constant om ons heen is, de kraamvisite… het is teveel. Ik wil stoer blijven en flink, maar het lukt me niet. Jouw papa moet het ontgelden, mijn naaste familie moet het ontgelden. De sfeer thuis is soms grimmig. Ik voel me krampachtig. Waarom kan ik niet genieten? Onbezorgd genieten. Ik wil het zo graag. Op onbewaakte momenten huil ik, huil ik mijzelf in slaap. Ik mis jou, want ik wil jou en jouw broertje vasthouden, samen…. voorgoed, nooit meer laten gaan….nooit meer!