Een vlokkentest, zekerheid is de enige oplossing

Het is begin november 2013, ik ben alweer 10 weken zwanger van een broertje of zusje voor jou. We zitten nog midden in het genetisch onderzoek. Nog niet alle uitslagen zijn binnen. We weten inmiddels dat er geen afwijking is gevonden in het FOXF1 gen maar we wachten nog op de laatste uitslagen van het bloedonderzoek. Omdat we graag zekerheid willen over de gezondheid van jouw broertje of zusje hebben we daarom besloten een vlokkentest te laten doen. Vandaag zal dit gaan gebeuren. Ik heb het een en ander opgezocht over zo’n test. Het is best een spannende ingrijp. Ook met een heel klein risico. Toch is dat risico erg klein en willen we deze ‘gok’ nemen. Niet weer willen we een kindje aandoen, wat we jou hebben aangedaan. Een zorgeloze zwangerschap en dan een kindje op de wereld zetten dat we weer moeten laten gaan. Dat voelt niet eerlijk. Niet met de wetenschap die wij hebben. Ik voel schuld tegenover jou. Dat ik je negen maanden heb gedragen en na je geboorte eigenlijk gelijk weer moest laten gaan. Dat ik je geen kans heb kunnen geven op te groeien. Dat wil ik jouw broertje of zusje besparen. Daarom is zekerheid over de gezondheid van dit nieuwe kindje, deze nieuwe kans, de enige oplossing.

Als we richting Nijmegen rijden, jouw papa en ik, zijn we stil. We vinden het allebei erg spannend. De gehele procedure waarbij ze een grote naald in mijn buik gaan steken, maar ook de uitslag en de mogelijke gevolgen. Als we plaats nemen in de wachtkamer op de poli gynaecologie, neemt de spanning alleen maar toe. Dan wordt mijn naam geroepen. Het is zover, we zijn aan de beurt. We spreken eerst met een verpleegster die ons de procedure nog eens haarfijn uitlegt. Wat er gaat gebeuren en wat ik naderhand moet doen, of eigenlijk wat ik niet mag doen. Absolute rust moet ik houden, twee dagen lang. Iets wat van nature niet in mijn aard ligt, rustig aan doen. Na het gesprek worden we weer gevraagd te wachten. Dit keer in een andere wachtkamer, wat verder op de afdeling. Na enkele minuten zijn we aan de beurt. Een mannelijke gynaecoloog en vrouwelijke echoscopist begroeten ons. Ze vragen mij om met ontblote buik op de behandeltafel te gaan liggen. Jouw papa vragen ze om plaats te nemen op de stoel naast de tafel. Er staat een monitor aan waarop we kunnen zien wat er gebeurt. Nog een keer legt de gynaecoloog uit wat er gaat gebeuren. Doe maar gewoon, denk ik… get it over with… Hij vet mijn buik in met wat gelei en de echoscopiste zoekt jouw broertje of zusje met het echoapparaat. Daar is hij of zij, vredig ‘drijft’ het in mijn vruchtwater rond. Daar gaat ie, kondigt de gynaecoloog. Een brandende pijn voel ik, de naald glijd mijn buik in. Om door de baarmoederwand te komen moet de gynaecoloog extra druk uitoefenen. dat doet hij, tranen rollen over mijn wangen. Het doet echt heel erg zeer. Maar het is voor een goed doel, zeg ik steeds tegen mijzelf. Ik moet sterk blijven. Voor jou lieve meid, en voor jouw broertje of zusje. Ik zie de naald op de monitor. Hij raakt gelukkig jouw broertje of zusje niet. Ik moet vertrouwen op de kundigheid van de gynaecoloog. Toch voel ik angst, wat als…, doe voorzichtig. Nog steeds is de brandende pijn aanwezig. De gynaecoloog roert met de dikke naald in mijn buik. Plots trekt hij de naald terug, het is over. Iemand van het lab komt aangesneld om het materiaal te verzamelen. Dit zal direct naar het lab worden gebracht om onderzocht te worden. Ik kijk opzij naar jouw papa. Hij kijkt naar beneden. Hij wilde niet zien hoe de dokters mama pijn deden. Het is voor hem net zo spannend als voor mij. Een piepklein gaatje is zichtbaar in mijn buik. Ik trek mijn kleren weer aan en voorzichtig sta ik op. Papa ondersteunt mij. We bedanken de gynaecoloog en echoscopiste. Met een kleine 2 weken zal de uitslag bekend zijn vertellen ze ons. Afwachten dus.

Buiten de kamer staat een rolstoel klaar. Ik neem plaats en gezamenlijk rijden we richting de uitgang. Even voelt het alsof we weer terug gaan in de tijd. Toen jij hier nog lag en papa mama rond reed in de rolstoel, net na de bevalling toen ik nog nauwelijks kon lopen. Even voelt het alsof je hier nog bent. Wat mis ik jou meid. En wat hou ik van jou. Ik huil. Voel me moe en emotioneel. Het is vast de spanning. Maar snel zal deze spanning over zijn. Wanneer we bij de uitgang van het ziekenhuis komen, parkeert papa mij. Hij gaat de auto ophalen. Ik mag absoluut niet lopen van hem. Niet stoer doen nu. En hij heeft gelijk. Het is allemaal om jou babybroertje of -zusje te beschermen. Iets wat we met jou niet hebben kunnen doen.

Wanneer we thuis komen wordt ik door jouw papa op de bank gezet. kopje thee, koekjes, dekentje, boekjes, alles wordt binnen handbereik gezet. Rusten is het bevel. En dat doe ik dan maar ook. Rusten en wachten…. wachten tot de twee dagen rust over zijn en wachten tot de uitslag.