De uitslag van de vlokkentest, een broertje

Een kleine twee weken na de vlokkentest mogen we al terug komen in het ziekenhuis. De uitslag van de vlokkentest is binnen en gespannen rijden papa en ik ’s ochtends weer naar Nijmegen. We snellen ons naar de poli gynaecologie waar we weer plaats nemen in de wachtkamer. We moeten vrij lang wachten. Al vermoed ik dat mijn perceptie voor tijd niet helemaal reëel is vandaag. Mijn zenuwen nemen de overhand en wachten duurt altijd langer in tijden van spanning. Wanneer we worden geroepen om te komen, lopen we beiden zwijgzaam richting de verpleegster. Ze geeft ons een hand en gaat ons voor naar haar kantoor. Het is dezelfde aardige mevrouw die ook ons intake gesprek deed toen we de vlokkentest gingen doen. Ze kent onze situatie en weet van onze angst en steekt daarom direct van wal.

Alles is goed, vertelt ze. Er is niets gevonden. Geen afwijkingen in de genen en ook niet in de chromosomen. Meteen valt er een last van mijn schouders. Een gevoel van opluchting, blijdschap overmant mij. Oh wat fijn. Het kan toch, denk ik. We krijgen een gezond kindje, een tweede kans. De verpleegster gaat verder en vraagt ons of we willen weten wat het is. Dat kunnen ze namelijk zien aan de chromosomen. Ook al is het geslachtsdeel nog lang niet ontwikkeld, wel is al bepaald van welke geslacht het kindje zal zijn. Jongetjes hebben een x en een y chromosoom en meisjes twee x chromosomen. Het wordt een jongetje, vertelt ze. Nog meer blijdschap. Hoewel ik steeds dacht dat ik een meisje zou krijgen, ben ik eigenlijk heel blij dat het een jongetje wordt. We krijgen echt de kans opnieuw te beginnen. Hadden we een meisje gekregen, wat evengoed welkom is, hadden we het misschien onbewust toch teveel vergeleken met jou lieve, sterke Jasmijn. En dat wil ik niet. Jij bent uniek en onvervangbaar. Het feit dat we nu een broertje voor jou krijgen maakt het iets makkelijker, denk ik. Je krijgt een broertje meissie, wat had je blij geweest. Misschien ben je dat nu ook wel, dat weet ik niet. Een broertje, een zoon… ik kan het nog niet bevatten.

Wanneer we het ziekenhuis uitlopen, bellen we direct onze ouders, jouw opa’s en oma’s. Iedereen is even gelukkig en blij. Allemaal leefden ze met ons mee. Ik neem me voor om nu te proberen te gaan genieten. Genieten van de zwangerschap, ik hoop dat het me lukt.