Het gemis van een gezinnetje

Het gemis is groot, deze tijd had in het teken moeten staan van babygehuil, flesjes geven en poepluiers verschonen. In plaats daarvan is het stil in huis. Lijkt het ‘gewone’ leven door te gaan.Dat van ons staat stil. De babykamer die nog steeds leeg is, alle ongebruikte babyspullen die nog steeds in huis staan. Ik … [Lees meer…]

Lieve Jasmijn, rust zacht

Het is vrijdagmorgen 2 maart. Vandaag zullen we afscheid van je nemen. We kleden ons aan. Netjes maar niet somber. Ik trek een roze colbertje aan, want het mag geen treurige dag worden vandaag, neem ik me voor. Dat heb je niet verdiend. Onwennig rijden we naar het uitvaartcentrum waar we opgewacht worden door het personeel. Ook jouw … [Lees meer…]

Jouw thuiskomst

Het is dinsdagmorgen… Vandaag kom je thuis. Een meneer van het uitvaartcentrum heeft al een koelinstallatie met koelplaat gebracht en niet veel later arriveer jij ook. Door twee mannen in pak wordt je naar boven gedragen. Naar je kamertje. De mannen vragen ons even om een een momentje. Ze hebben even nodig om je ‘recht’ te … [Lees meer…]

Het regelen van een begrafenis

De hele week staat in het teken van regelen. Het regelen van jou afscheid. Beiden zijn wij vastbesloten om er een mooie dag van te maken. We willen ‘vieren’ dat je bent geboren. Je bent zo mooi en was zo sterk, daar willen we niet treurig over doen. Alles wordt roze op de dag van … [Lees meer…]

Jarig zijn zal nooit meer hetzelfde zijn

De volgende morgen staan we vroeg op. Om 10:00 uur ’s ochtends komt de begrafenisondernemer al langs. Als ze gearriveerd is, komen niet veel later ook jou opa en oma langs. Voor mijn verjaardag en om ons te steunen. De begrafenisondernemer stelt zich voor en condoleert ons met het verlies. Het is een aardige mevrouw. We … [Lees meer…]

Weer thuis

Het is al einde middag als we thuis aankomen. We hebben geen zin om met mensen te praten uit onze buurt. We hadden immers heel anders willen thuis komen, met een goed gevulde maxi cosi met een gezond klein mensje. Het is helaas anders gelopen. Daarom besluiten we heel stilletjes achterom te gaan. Hopende dat we … [Lees meer…]

The day after…

Als ik de volgende morgen wakker wordt, staar ik naar het plafond van onze tijdelijke kamer in het Ronald mc Donald huis. Het voelt leeg… We hoeven niet meer, niet meer op te schieten om voor jou verzorging naar het ziekenhuis te gaan. De hoop is weg maar ook de angst, de onzekerheid. Een gevoel van … [Lees meer…]

Je hoeft niet meer te knokken

Al jouw opa’s en oma’s zijn vanavond met ons meegekomen naar het ziekenhuis om afscheid van je te nemen. Maar voordat ze dat gaan doen, komt er een professionele fotograaf van de stichting Make a Memory om mooie foto’s van ons drietjes te maken. Mooie foto’s die ons altijd aan jou en ons gezinnetje zullen doen … [Lees meer…]

Dag 15, 22 februari 2013

Als we ‘s ochtends terug komen van jou verzorging en ik dit op schrijf, realiseer ik me dat het precies twee weken geleden is dat je ter wereld kwam. Ons wondertje. Zo mooi, zo roze, zo vol levenslust. Dat vergeten we nooit meer. Vandaag komen wat naaste vrienden van ons naar het ziekenhuis om jou te bezoeken. Ook … [Lees meer…]