Onmacht

Eén jaar… Je kleine broertje is afgelopen maand één geworden… Wat een mijlpaal maar meteen ook zo moeilijk. Want jij zal het nooit worden. Het afgelopen jaar is behoorlijk heftig geweest. Als ik terugkijk dan heb ik natuurlijk genoten maar ik heb ook veel angst gehad. De kraamtijd, babytijd, ik heb het niet zo beleefd als dat het volgens mij eigenlijk zou moeten. Alles stond namelijk in het teken van jouw verlies, en de angst om ook jouw broertje te verliezen. Natuurlijk weet ik dat jouw broertje gezond is, anders dan dat jij was. Maar onderhuids, heel diep van binnen zit er nog steeds een link. Gevolg is dat ik veel dingen niet luchtig kan ervaren, krampachtig beleef en er maar moeilijk van kan genieten zoals dat, volgens mij althans, zou moeten als kersverse moeder. Ik kan het maar niet loslaten… en steeds gebeuren er kleine dingen, hele kleine dingen, die mij weer met een harde klap terugbrengen naar toen. Het zijn slechts gevoelens, hersenspinsels, maar ze voelen als piepkleine steekjes recht in mijn hart. Wanneer dat gebeurt, er iets voorvalt wat dat gevoel oproept… dan huil ik van binnen. Voel ik angst, verdriet, maar tegelijkertijd ook een schuldgevoel. Een schuld gevoel tegen over jouw broertje, maar ook tegenover mijzelf. Waarom kan ik het maar niet loslaten? Waarom kan ik niet ten volste genieten? Waarom kan ik hem dat niet geven? Wat mijn therapeute zei maakte veel duidelijk. Het trauma dat wij hebben meegemaakt en diep van binnen in mijn gevoel zit verankerd, heeft piepkleine verbindingsdraadjes met het hier en nu. Verbindingsdraadjes die vast zitten aan gebeurtenissen die toen zijn voorgevallen en nu, weliswaar soms op een volstrekt andere manier, weer voorvallen. Wanneer zo’n gebeurtenis weer voorvalt, denk ik weer aan toen. En eigenlijk is het niet eens denken, het is meer voelen. Ik voel weer de angst, het verdriet, de onzekerheid, de onmacht… vooral die onmacht. De onmacht dat ik er helemaal, maar dan ook helemaal niets aan kon doen om de situatie te veranderen. Ik heb mij in mijn hele leven nog nooit zo machteloos gevoeld, lieve schat. En nog steeds voel ik die onmacht… bijna dagelijks. Elke dag is er wel iets dat mij aan jou doet denken. Een geur die ik ruik, een muziekje dat ik hoor, woorden die mensen zeggen… Alhoewel het ergste verdriet, de eerste periode van rouw inderdaad iets minder is geworden, zoals mij is voorspeld, gaat het gevoel van onmacht niet weg. Lieve Jasmijn ik mis je zo… elke dag een beetje meer lijkt het zelfs. Want elke dag wordt de onmacht groter, de tijd dat jij bij ons was verder weg… Ook dat is iets wat ik niet kan beïnvloeden, ook dat is onmacht. Jouw broertje doet het zo goed, hij leert snel en is een slim kereltje. Maar ik vraag mij elke dag of hoe jij zou zijn geworden. Op wie je zou lijken, of je nog dezelfde kleur haar zou hebben… Lieve, lieve Jasmijn…. ik zal je nooit vergeten en ik hoop dat er een dag aanbreekt dat ik weer sterk ben, net als vroeger, net als jou!