Een jaar voorbij…

8 februari nadert. Vorig jaar om deze tijd liep ik met een dikke buik. Ik weet het nog goed. Stond onder extra controle want jij was een kleine meid. Gezond maar klein, dachten we toen nog. Al die extra echo’s, waarin jij plakje voor plakje werd nagekeken, gemeten of je gegroeid was… Achteraf gezien mocht het niet baten. 3 weken voor de uitgerekende datum, toen jij een gezond geboortegewicht had bereikt, zou ik ingeleid worden om te bevallen van ons eerste kindje, onze dochter! Donderdag 7 februari 2013 moesten wij ons om 7 uur melden in het ziekenhuis. Met een gepakte koffer met kleren voor mezelf en een pakje voor jou, dat ik met grote zorg en al weken geleden had uitgezocht, reden papa en mama naar Zwolle. Toen nog onwetend over wat er zou gaan gebeuren, werd mij een kamer en bed aangewezen en installeerden wij er ons.

De verpleegsters legden de procedure uit. Ik zou tabletjes krijgen die ervoor zouden zorgen dat ik ontsluiting kreeg. Bij genoeg ontsluiting, 2 cm, zouden ze mijn vliezen gaan breken. Om de zoveel uur werd ik aan de apparatuur gehangen en werd er gemeten of er al weeenactiviteit was en hoe jij het er allemaal op deed. Ik was stront verkouden, weet ik nog. Het snot gutste uit mijn neus en ademen kon ik nauwelijks. Topfit voor een bevalling was ik niet, maar ach. Wat mot dat mot, dacht ik stoer… Opa’s, oma’s, vrienden, vriendinnen. Om beurten kreeg ik bezoek die mij en jouw papa gezelschap hielden. Donderdagavond toen al het bezoek naar huis was en ook jouw papa was vertrokken, kreeg ik wat kramp. Fijn was het niet maar heftig ook nog niet, dacht ik. Het zullen wel die ‘harde buiken’ zijn waar iedereen steeds over sprak.

Slapen deed ik nauwelijks. Ik was verkouden, lag op een hard bed, met binnenkort een bevalling voor de boeg en met krampen die steeds vaker op elkaar volgden. Ik deed geen oog dicht. Ook het gehijg, gesteun en gepuf van mijn buurvrouw hielp er niet echt bij. Toen we de volgende morgen om 7 uur werden gewekt en de boel weer werd ‘opgemeten’ bleek ik ineens 2 cm ontsluiting te hebben…. Wat? Nu al? Ik had me voorbereid op een aantal dagen wachten op ontsluiting, maar zo snel, dat had ik niet verwacht…. Ik zou diezelfde morgen nog naar boven, naar de verloskamers, worden gebracht en daar zouden ze mijn vliezen gaan breken. Maar toen ik nog even naar de wc ging, alvorens ik mijn tas in ging pakken om naar boven te gaan, gutste het water me door de benen…. het was vruchtwater… oje… De bevalling was spontaan begonnen en zette meteen ook flink door. Weeen kwamen snel achter elkaar. Ik belde papa om direct naar het ziekenhuis te komen en ik werd intussen met grote haast naar boven gebracht. 2 uur later lag jij in mijn armen. Onze prachtige dochter. Zo gaaf, zo mooi, zo lief! Gelukkig waren wij, immens gelukkig.

Nu, precies een jaar later is alles anders dan dat we toen dachten dat het zou lopen. Nu rouwen wij om jou in plaats van dat we je opvoeden. Nu herdenken wij jou in plaats van dat we jouw eerste verjaardag vieren. Jouw eerste verjaardag… In gedachten vraag ik mij af hoe je eruit zou hebben gezien. Wat je allemaal al zou kunnen. Op wie je zou lijken. Jouw eerste verjaardag, ik overleg met papa dat ik het niet stilletjes voorbij wil laten gaan. Ik zou het toch graag een beetje willen vieren, met familie, ingetogen maar niet triest! Want nog steeds zijn wij blij dat we jou hebben gekregen. Blij dat je al een jaar onze mooie dochter bent. Ik nodig jouw opa’s en oma’s uit om samen met ons deze mooie, en tegelijkertijd ook moeilijke, dag te vieren. En zo geschiede.