Hieperdepiep…. hoera, bijna 3 jaar!

3 jaar geleden stond ik bijna op het punt van bevallen. 3 jaar geleden is het alweer dat we een toen nog voor ons onbekende spannende tijd tegemoet gingen. 3 jaar geleden bijna is het dat ik jou voor het eerst in mijn armen mocht sluiten. De tijd gaat zo snel, toch is de herinnering aan jou nog steeds zo levend.

In die 3 jaar tijd is er veel veranderd. Jij hebt er niet alleen een broertje bij gekregen, er is nog een babybroertje op komst. Ook is er bij jouw mama veel veranderd. Voor het eerst in al die tijd kijk ik namelijk anders terug op alles. Ja, ik mis jou nog iedere dag evenveel, dat is onveranderd gebleven. Jij bent en blijft mijn eerste kindje en ons sterkste meisje voor altijd! Maar, ik kan nu rustiger en vrediger terugkijken op de gehele situatie. Ik hou niet van termen als ‘ik heb het een plekje gegeven’ of ‘ik heb het rouwproces afgesloten’, want beiden is namelijk niet waar. Een plek geef je het nooit, het hoort gewoon niet… afscheid nemen van een kindje. En het rouwproces? Dat is nog volop aan de gang. Maar er beter mee omgaan, dat kan ik wel. Ik heb weer hoop gekregen en ik durf weer voorruit te kijken.

Met je nieuwe broertje op komst moesten we bijvoorbeeld jouw kamer oververven. We hebben immers geen andere plek in huis. Dat vond ik in het begin erg lastig, maar het is wel gelukt. En de kamer is echt heel mooi geworden, ik denk dat ook jij dat zou vinden. Al jouw spulletjes heb ik een nieuw plekje in ons huis gegeven. Een gedeelte staat op een speciaal plankje boven ons bed. Telkens voor het slapen gaan, kijk ik er naar. Dan denk ik aan jou, hoe speciaal je bent, hoe sterk je was en hoe mooi. Dan ruik en voel ik jouw aanwezigheid. Jouw zachte handjes die de mijne pakten, jouw donkere haartjes tegen mijn gezicht, jouw kleine voetjes die wiebelden wanneer we jouw aanraakten. Wanneer ik kijk naar jouw spulletjes, je foto’s, je knuffels, je prinsessenmobiel., dan huil ik van binnen. Maar ik huil niet meer alleen van verdriet, dat wil ik niet meer, dat verdien jij niet. Want ik ben zo immens trots op jou. Zo blij dat ik jouw moeder mag zijn. Dan huil ik van liefde. De liefde die ik voel voor het sterkste meisje dat ik ken.

Nu ik weer zwanger ben, herleef ik alles weer, net als toen ik in verwachting was van jou. Maar dezelfde angst als die ik met jouw broertje beleefde, heb ik nu niet. Ja, natuurlijk houd ik rekening met het feit dat het nog steeds mis kan gaan. Die ervaring heb ik nou eenmaal en dat gevoel kan ik niet uitschakelen. Maar ik weet ook dat het anders kan. Het heeft even geduurd voor ik zeker was dat jouw broertje gezond zou zijn, maar hij doet het zo goed, daar twijfel ik nu niet meer aan. Sterker nog, ik denk wel eens dat een stukje van jouw kracht in hem verder leeft. Want wat een sterke kerel is jouw broertje. Met de zwangerschap van jouw nieuwe kleinste broertje, in mijn buik al net zo sterk als jij en je broer, heb ik meer rust… gelukkig. Rust dat me doet beseffen hoe gelukkig ik mijzelf mag prijzen…. ondanks alles. 

Jouw 3e verjaardag komt nu steeds dichterbij. En ik wil dit weer graag net zo ‘vieren’ als ik de afgelopen jaren heb gedaan. Samen met onze naaste familie, een bezoek brengen aan jouw grafje. Ik heb zelfs al mooie versiering in huis gehaald. Want jouw 3e verjaardag staat voor mij in het teken van liefde. De immense liefde die ik voel voor jou. De liefde die ik voel als ik naar jouw broertje kijk en daar een klein stukje van jou in terug zie. De liefde die ik jou niet ‘direct’ kan geven maar waarvan ik hoop dat jij hem, als je ergens bent, wel voelt. Want kijk ik naar jouw foto’s dan voel ik oneindig veel liefde. Kijk ik naar jouw broertje dan voel ik alleen maar liefde, en voel ik jouw nieuwe broertje trappelen in mijn buik, dan voel ik ook dieliefde. Liefde voor mijn kindjes, mijn 3 prachtige, sterke kindjes. Mijn sterke dochter die alweer 3 jaar in mijn leven is. Het meisje dat mijn leven heeft veranderd, mij moeder heeft gemaakt. Het allersterkste meisje van de hele wereld. Wat hou ik van jou!

Lieve, lieve Jasmijn. Hoewel jij niet langer bij ons mocht zijn. Wil ik jou toch laten weten. Ik zal jouw nooit en te nimmer vergeten.