Het gemis van een gezinnetje

Het gemis is groot, deze tijd had in het teken moeten staan van babygehuil, flesjes geven en poepluiers verschonen. In plaats daarvan is het stil in huis. Lijkt het ‘gewone’ leven door te gaan.Dat van ons staat stil. De babykamer die nog steeds leeg is, alle ongebruikte babyspullen die nog steeds in huis staan. Ik heb het nog niet op kunnen ruimen. Iets in mij wil zich er graag nog even aan vast houden, Alsof ik het niet af wil sluiten. Niet los wil laten. We spreken samen  over het gemis van een kindje. Het gezinnetje dat we zo graag wilden vormen. Eensgezind zijn we dan ook over het feit dat we graag nog een tweede kindje hopen te krijgen. Geen vervanging maar een broertje of zusje voor Jasmijn.  

Echter ook de vraag of wat is voorgevallen mogelijk nog een keer zou kunnen gebeuren, speelt door ons hoofd. In het ziekenhuis in Nijmegen is ons al aangegeven dat we genetisch onderzoek kunnen doen en we nemen daarom contact op met de genetische afdeling van het UMC Radboud te Nijmegen. Een aardige mevrouw vertelt ons over de mogelijkheden en we maken een afspraak met de afdeling genetica. Hopelijk geeft dit ons antwoorden.