Gewoon iemand die luistert, niet oordeelt, geen (goed bedoeld) advies geeft, maar gewoon…. luistert

Om de twee weken op een donderdagmiddag praat ik met een jonge vrouw over alles wat er is gebeurd. Het is een korte, laagdrempelige sessie waarin zij mij eigenlijk altijd gewoon maar laat praten. Praten over mijn gevoelens van wat ik heb meegemaakt, hoe dat toen voelde en hoe ik daar nu op terugkijk, dingen waar ik in het dagelijkse leven tegen aanloop en wanneer ik mijn gevoelens geen plek kan geven. Alles wat ik zeg, onderbouwt ze met rationaliteit. Heel verfrissend. Ik voel mij begrepen. Het geeft mij inzicht in de situatie. Waarom ik de dingen voel die ik voel, waarom ik reageer zoals ik reageer. Volkomen normaal zegt ze, en ze begeleid mij stap voor stap naar hoe ik deze gevoelens een plek kan geven. Ze helpt mij om deze gevoelens te accepteren en leert mij situaties om te buigen naar iets positiefs. Ze geeft me tips om vervelende confrontaties uit de weg te gaan, of er beter tegen op gewassen te zijn. Het helpt, het lucht op. Alleen al om erover te praten. Gewoon iemand die luistert, de situatie en de personen verder niet kent maar gewoon luistert. Niet oordeelt, geen (goedbedoeld) advies geeft, maar gewoon met open mond…. luistert. Dat had ik nodig. Het is dankzij therapie dat ik weer ben gaan schrijven. Schrijven over de situatie, wat er is gebeurd. Herleef het nog maar een keer, zei mijn therapeute, en geef het dan een plek. Dat heb ik gedaan. Daarvan is dit blog het resultaat. Tijdens dat jij ziek was, lieve Jasmijn, adviseerden ook de verpleegsters in het ziekenhuis om er over te schrijven. Met als reden dat je later nooit meer precies kunt navertellen wat er toen allemaal gebeurde, emotioneel maar ook rationeel. Toen nog niet wetende dat wat er allemaal is gebeurd geen happy ending mocht krijgen en het hele verhaal nu op mijn netvlies is gebrand. Toch hielp het toen ook om erover te schrijven. En kort na jouw overlijden, toen ik het geschreven verhaal heb omgezet naar boekvorm, hielp het bij de verwerking. Gek eigenlijk dat ik het niet heb gecontinueerd toen. Om nu aan dit blog te werken, terug te gaan in de tijd en alles weer opnieuw her te beleven, is best zwaar. Er komen weer gevoelens naar boven waarvan ik mij eigenlijk nooit bewust ben geweest dat ik ze had. Gevoelens die ik onbewust heb weggestopt maar klaarblijkelijk dus nooit echt heb verwerkt. Nu, twee jaar later, kan ik deze gevoelens nu eindelijk een plek gaan geven. Ik blijf er dan ook over schrijven heb ik met mijzelf afgesproken, want het verlies zal er altijd zijn. En het rouwproces, zoals ook mijn therapeute zei, gaat nooit over. Het wordt misschien minder, scherpe randjes gaan er van af. Maar er blijven altijd situaties waarin je weer plots terug denkt aan die pijnlijke herinnering. Kleine dingen die gebeuren, gezegd worden, en die je weer even terugbrengen naar toen. Momenten dat je denkt…oh ja, wat nou als… au!