Een blijvende herinnering aan jou

Het is iets wat ik altijd al graag wilde, al vanaf mijn veertiende verjaardag. Destijds vroeg ik mijn ouders om toestemming maar tot op heden heb ik het nog steeds niet in de praktijk gebracht. Simpelweg omdat ik niet goed wist wat. Nu weet ik dat wel. Papa komt met het idee. Hij geeft aan dat hij een afspraak gaat maken met ‘die ene’ tatoeëerder waar hij altijd al graag een keer een tatoeage wilde laten zetten. Hij wil jouw portret op zijn onderarm. Ik wil ook, reageer ik meteen! Dat wil ik heel, heel graag. Een blijvende herinnering aan jou! Ik weet ook direct welke afbeelding ik wil. Een van de foto’s welke zijn genomen op de avond dat jij in mijn armen stierf. De foto waarop ik jouw kleine handje vast hield. Het moment, het gevoel dat ik nog steeds terug kan halen. Hoe zacht jouw handjes voelden, die kleine zachte babyhandjes in mijn grote, ruwe, volwassen handen. Het gevoel dat ik je nooit meer los wilde laten, voor altijd vast wilde houden. Dat wil ik vastleggen, vastleggen op mijn lichaam. Ik laat je nooit meer los! Ook al ben je niet meer hier, ik heb voor altijd je handje vast! Onze verbintenis zichtbaar en vereeuwigd. Papa gaat die middag direct naar Deventer toe waar de tattoo shop is gevestigd. Hij maakt er een afspraak voor ons beiden. Papa mag in Mei al, ik moet wachten tot Juni. Maar het zal het wachten waard zijn.

Als het eindelijk zover is dat papa aan de beurt is om zijn tatoeage van jou te laten zetten, ga ik mee. We wachten beiden gespannen af tot papa aan de beurt is. De foto die gemaakt is net nadat jij geboren bent, laat papa tatoeëren op zijn onderarm. Al tijdens dat de tattoo artist bezig is, zien we hoe mooi het wordt. De kunstenaar staat bekend om zijn portretten en realistische tatoeages en inderdaad, wanneer het helemaal af is, is het precies de foto. Zo mooi, een één op één afbeelding van jouw, mooie, fijne gezichtje. Papa is er trots op! Ik ook!

Een maand later mag ook ik ‘onder de naald’. Het wordt mijn eerste tatoeage. Gespannen ben ik een beetje, zou het zeer doen? Maar ach, dan denk ik aan hoeveel pijn jij hebt moeten doorstaan in je korte leventje en wil ik net zo sterk zijn als jou. Dat lukt! Ook nu weer wordt de tatoeage één op één de foto. Zo echt, zo realistisch, het is net of het jouw handje echt is. Alsof ik het zo kan aanraken. Je nageltjes, je vingertjes, ieder groefje in je kleine handje, elk detail is zichtbaar…. Wanneer het klaar is en ik de tatoeage bekijk in de spiegel word ik er stil van, emotioneel ook. Voor altijd in mijn hart en voor altijd draag ik je bij me op mijn lichaam, lieve schat. Dit is zo’n mooi cadeau dat je me hebt gegeven. Een blijvende herinnering aan jou!

IMG_2456