Bezig zijn met jou, een goede therapie

Nog steeds zit ik thuis. Mijn verlof kruipt langzaam aan voorbij. Ik probeer mijn tijd te doden met het zoeken naar antwoorden op het internet. Om niet tegen de muren op te vliegen van onzekerheid start ik ook met het maken van een herinneringsboek en herinneringsbox. Ik moet met jou bezig blijven, merk ik. Zo hoef ik nog even niet toe te geven aan het immense gemis. Zo is het net of je er toch een beetje bent en word ik niet overmand door leegte, verdriet, onzekerheid en angst. Ik mag deze gevoelens geen ruimte geven. Ik moet sterk blijven, ik moet door! Voor jou, voor papa en voor mezelf.

Het dagboek dat ik heb geschreven in het ziekenhuis ga ik uittypen tot een verhaal dat de basis zal vormen voor het herinneringsboek. De foto’s die gemaakt zijn in die twee weken dat je bij ons was, zullen het verhaal illustreren. Ik maak een ontwerp voor het boek op basis van jouw geboortekaartje. Het geboortekaartje dat ik ook zelf heb ontworpen. Ik verzamel alle foto’s die we hebben gemaakt van jou. Het zijn er meer dan 100. Vanaf de eerste buikfoto tot aan de foto’s van jouw begrafenis, stuk voor stuk bekijk ik ze weer. Met dat ik het verhaal opnieuw lees om in het boek te zetten, vloeien de tranen over mijn wangen. Het is net alsof ik alles weer herbeleef. Wat mis ik jou toch enorm! En wat is het toch heftig wat we hebben meegemaakt. Soms vraag ik mij af of dit wel echt ons verhaal is. Droom ik niet? Een teleurstellend nee is steeds weer het antwoord dat ik mezelf moet geven.

Naast het herinneringsboek, maak ik ook een herinneringsbox voor jou. Ik heb een mooie roze curver gekocht waarin ik al jouw spulletjes ga bewaren. Jouw ziekenhuisplakkertjes en slangetjes, je eerste flesje, je voedingsspuitjes, knuffeltjes, tekeningen, kadootjes, kaartjes… noem maar op. Ik koop kleine doosjes, vrolijke mapjes, roze inpakpapier, strikjes en glitterende plakletters om alles op te ‘leuken’. Dagen lang ben ik bezig met ‘freubelen’ om er een mooi, roze en vrolijk geheel van te maken. De dagen verstrijken en weken gaan voorbij. Het voelt goed om zoveel moois voor jou, ter nagedachtenis, te maken. Bezig zijn met jou, het is een goede therapie en tegelijkertijd een mooi tijdverdrijf voor de zeeën van tijd die ik helaas heb. Het geeft me kracht om door te gaan. Mezelf niet te verliezen in mijn eigen verdriet.

Als het herinneringsboek eindelijk klaar is en jouw herinneringsbox gevuld, is ook de tijd aangebroken om jouw andere spullen op te ruimen. Hier heb ik heel erg tegen op gezien. Nog steeds staan alle babyspullen klaar alsof er ieder moment een baby’tje thuis kan komen. Ik moet dit opruimen en verder met mijn leven, praat ik mijzelf moed in. Ik kan moeilijk alle ongebruikte babyspullen in de kamer laten staan. Dan maar ‘doen’ alsof er niks is gebeurt en weer teruggaan naar hoe het was voordat ik zwanger werd, zeg ik tegen mezelf.

Het is een vorm van zelfbescherming die mij dit soort dingen doe senkeb, een mechanisme dat ervoor zorgt dat mijn emoties worden uitgeschakeld. Een overlevingsmechanisme dat me op de been houdt… voor nu althans. Ik weet gewoon niet hoe ik het anders moet doen. Er is geen handboek dat ik na kan lezen waarin staat hoe je met dit verlies het beste kunt omgaan. ‘Rouwen voor beginners, verlies van een kindje verwerken voor dummy’s’…. Ik doe ook maar wat. Doe ik ee goed aan? Ik weet her niet. Wat ik wel weet is dat jij altijd sterk bent gevleven, lieve meid… Dat wil
Ik ook zo graag.

Ik begin met opruimen van al jouw spullen, langzaam aan, beetje voor beetje. De commode, vol met fris gewassen kleertjes die liggen te wachten totdat ze gedragen mogen worden, ruim ik uit. De zachte dekentjes en gestreken lakentjes in jouw bedje haal ik af. De box vol met vrolijke knuffels schroef ik uit elkaar en breng ik naar zolder. De kinderwagen klap ik in en de Maxi Cosi ruim ik weer op in de doos.

Ik neem mij voor dat ik alle spulletjes niet voorgoed opruim. Ik berg het op voor jou broertje of zusje, lieve schat! Al jouw mooie spulletjes gaan ooit weer eens gebruikt worden, dat beloof ik jou! O, wat hopen wij dat we een broertje of zusje voor jou mogen krijgen. Een broertje of zusje dat mee naar huis mag komen. Iets wat jou niet is gelukt. Een broertje of zusje… ik weet zeker dat ook jij dat graag had gewild. Grote zus Jasmijn…

Wat er ook gebeurt, jij blijft in elk geval voor ALTIJD onze eerste dochter. Ons sterke knokkertje, het sterkste meisje van de hele wereld. Het meisje dat ons ouders heeft gemaakt, trots en gelukkig!