4 jaar, konden we jouw mijlpalen maar samen vieren….

Vandaag 4 jaar geleden, is de dag dat jij ter wereld kwam. Wat waren wij gelukkig, wat waren wij blij. Lieve Jasmijn, was je nog maar bij ons… Konden we jouw mijlpalen maar samen vieren….

Vandaag zou je, althans morgen waarschijnlijk, voor het eerst echt naar school gegaan zijn. Als een kleine (grote) meid van 4 jaar aan de hand van papa of mama, met staartjes in je (donker) blonde haar, met je allermooiste jurkje aan, jouw rugzakje op je rug. Trots zou je samen met ons de ingang van de ‘ grote’  school ingelopen zijn. Plaatsnemend in de klas, vol verwachting om je heen kijkend… vol spanning op wat mogelijk komen zou.

’s Middags zou je vol verhalen thuiskomen. Met wat je allemaal gedaan had op je eerste dag op school. Een kletskous zou je zijn, die tijdens het avondeten met blozende wangen van detail to detail uit de doeken zou doen, hoe jouw dag verlopen zou zijn. Aandachtig zouden wij naar je luisteren, naar je spraakwaterval, struikelend over je woorden van enthousiasme.

’s Avonds zou ik je een verhaaltje voorlezen en je zachte, ronde wangetjes fijne nacht kussen. Ik zou op de rand van je bed zitten en met jouw kletsen over jouw dag. Aanhoren met welke vriendinnetjes jij had gespeeld en of je de juffrouw een beetje aardig vond. Ik zou je gevraagd hebben of je morgen weer graag naar school zou gaan. Waarop jij met grote ogen zou antwoorden dat je het zo leuk vond, dat je echt heel graag morgen weer heen zou willen….

Wat had ik graag gewild dat dit de werkelijkheid was. Dat vandaag er anders uitzag dan dat het nu doet. Wat zou ik jou graag naar school brengen en weer ophalen. Wat zou ik graag naar jouw verhalen luisteren. Nu kan ik alleen maar inbeelden hoe dat gegaan zou zijn. Dromen van hoe jij zou zijn geworden. Fantaseren over hoe jij eruit zou zien, zou lopen, bewegen, klinken…ruiken zelfs. Mijn fantasie over jou is alles wat ik nog heb.

Bijna alles dan, want de herinnering aan jou heb ik gelukkig ook nog. De herinnering aan het mooiste, kleine, sterkste meisje dat ik ooit heb gezien. De herrinnering die zo sterk is. En gelukkig maar, want ik wil dat die herinnering levend blijft. Hoe je eruit zag, hoe je bewoog, hoe je klonk en hoe je rook. Ik weet het nog zo goed en ik wil het nooit, maar dan ook nooit, meer vergeten.

De 8e februari is en blijft de mooiste dag uit mijn leven. En dat klinkt misschien gek voor iemand die erna nog 2 gezonde zoons op de wereld heeft gezet. Maar het is dankzij jouw, mooie Jasmijn, dat wij uberhaupt het geluk van nog 2 zoons mochten ervaren. En daar wil ik vandaag (en alle andere dagen van het jaar) even extra bij stil staan.

Want ik wil jouw leven vieren, ook al was het maar zo kort. Jouw leven dat mijn leven zo drastisch deed veranderen. Jouw korte leventje dat voor mij de 2 meest intense weken van mijn leven waren. Intens in alle opzichten: intens geluk, intense angst, intens verdriet, intens verlangen…

De herinnering en de fantasie gaan hand in hand. En zij maken van mij de gelukkigste moeder op deze wereld. De moeder van een prachtig engeltje dat zo’n indruk heeft achtergelaten op mij, op ons en op velen naast ons. Lieve Jasmijn, dankbaar ben ik dat ik alweer 4 jaar jouw moeder mag zijn.