1 jaar, een gedenkwaardige verjaardag

Het is 8 februari. Vandaag zal een ‘leuke’ dag worden, neem ik mij voor. Natuurlijk mis ik je hevig maar ik heb me voorgenomen dat vandaag het verdriet niet de overhand mag nemen. Ik heb mijn dag al uitgestippeld. Ik ga eerst naar jouw grafje toe waar ik verse bloemen zal neerzetten, je verjaardagskaart en ook zal ik er een paar roze ballonnen neerhangen. Ik wil dat men kan zien dat je jarig bent. Thuis versier ik ook. Ik hang vlaggetjes op en stal je cadeautjes en kaartjes uit, die je hebt gekregen van de mensen die er aan gedacht hebben vandaag. Ik steek je kaarsje aan en tref de voorbereidingen voor als jouw verjaardagsvisite zo komt. Ik zal roze taartjes serveren, roze snoepjes en ’s avonds gaan we met elkaar eten. 

Wanneer de bel gaat, kijk ik op de klok. Het is nog te vroeg voor de visite. Er wordt een grote bos roze bloemen afgeleverd. Het is van onze vrienden. Zo mooi. Ik ben ontroerd van het feit dat ze er aan hebben gedacht. Ook komen vele berichtjes op Facebook en op mijn telefoon binnen. Overweldigend. Je bent nog niet vergeten. Dat doe mij zo goed, daar ben ik iedereen zo dankbaar voor.

Wanneer jou opa’s en oma’s en oom en tante komen, drinken we koffie, eten we gebak, net als op een ‘echte’ verjaardag. Het is gezellig, niet triest en de dag vliegt voorbij. Later in de middag gaan we gezamenlijk naar jouw grafje. Ook opa’s, oma’s en oom en tante willen een bloemetje bij je brengen. Als we aan komen bij jouw grafje, zie ik dat er cadeautjes zijn gebracht. Kaarsjes, beeldjes, knuffels, vlinders. Ik word emotioneel. De aandacht die je hebt gekregen en nog krijgt, dat heb je zo verdiend. Ons sterke, lieve, knokkertje. Je hebt zo’n immense indruk achter gelaten bij iedereen…

Jouw oma heeft een paar wensballonnen meegenomen. Na het eten, wanneer het donker is, zullen we deze oplaten. Wanneer we naar buiten gaan, ontdekken we echter dat er flink wat wind staat. Toch weerhoudt ons dat er niet van de wensballonnen uit te pakken en aan te steken. We verzamelen ons in de tuin. Met moeite krijgen we de ballonnen aan, er staat een stevige wind en de ballonnen stil houden om de vlam aan te krijgen is lastig. Dan brandt de eerste, los… Met een zwiep pakt de wind de ballon op om hem mee te voeren over het dorp. Even denken we aan jou… Ballon twee. Ook bij deze is het aansteken van de vlam een hele klus. Met moeite kunnen we de ballon vast houden, zo graag wil de wind hem meenemen. Wanneer ook de tweede ballon brandt en we hem willen oplaten, wordt de ballon met een ruk uit mijn handen getrokken. Een sterke windvlaag voert de brandende ballon al stijgend en dalend over onze tuin, de garage…. de dennenboom van de buren in, die een paar meters achter ons huis staat. De ballon vat vlam en ook de boom lijkt te gaan branden. Paniek breekt eruit, papa rent met een tuinslang richting de dennenboom en doet een verwoede poging deze te blussen. Het kleine straaltje van de tuinslang komt echter bij lange na niet bij de rokende top van de minstens 10 meter hoge boom. Gespannen blijven we kijken naar de vlam in de boom, die door de wind flink heen en weer spuwt. Bel de brandweer, roep ik….. Maar dan, als een kaars, dooft ineens langzaam de vlam. Hoewel de boom nog lange tijd nagloeit, lijkt het erop dat het vuur niet verder zal branden. De overige twee ballonnen steken we maar niet op. Die bewaren we wel voor een ander speciaal moment, besluiten we. Al lachend gaan we weer terug naar binnen. Gelukkig kunnen we er om lachen, want het is goed afgelopen.

Een ding is zeker, we zullen dit niet gauw vergeten en nog lang zullen we hierover napraten. Ik hoop dat ook jij een beetje hebt kunnen lachen hierom, dat je hebt genoten van jou eerste verjaardag. Je eerste verjaardag die zo zachtjes aan ten einde loopt. Moe maar ook tevreden, zwaaien we de visite uit. We bedanken hen voor hun komst en medeleven. Het was fijn om samen met onze naasten deze dag te vieren, jou te herdenken. De dag is omgevlogen, het was niet triest, maar juist gezellig. Dat heb jij verdient lieve meid. Een gedenkwaardige eerste verjaardag, dat was het zeker.