Je hoeft niet meer te knokken

Al jouw opa’s en oma’s zijn vanavond met ons meegekomen naar het ziekenhuis om afscheid van je te nemen. Maar voordat ze dat gaan doen, komt er een professionele fotograaf van de stichting Make a Memory om mooie foto’s van ons drietjes te maken. Mooie foto’s die ons altijd aan jou en ons gezinnetje zullen doen herinneren. Een fotograaf die onze laatste momenten samen vastlegt. Ze maakt foto’s van ons in allerlei posities. Dat we je kussen, je zachte handjes vasthouden, met je voetjes spelen… Al het moois legt ze vast voor later. De foto’s worden ongetwijfeld prachtig, want hoe kan dat ook anders met zo’n mooi kindje als middelpunt. Als de fotograaf klaar is, komen opa’s en oma’s om de beurt nog een allerlaatste keer bij jekijken. Ook je tante en mini-oompje komen bij jou om je gedag te zeggen. Iedereen is erg verdrietig maar ze zijn wel blij dat ze jou hebben ontmoet, ook al is dat misschien maar heel kort geweest. Mooie, sterke Jasmijn, jij hebt ons leven compleet veranderd… van ons allemaal en dat van ons, jouw papa en mama, nog het meest. 

Als alle naaste familie bij je is geweest, willen we dat je snel gaat slapen. Jou in mijn armen leggen, dicht tegen mij aan. Bij papa en mama, als een echte drie-eenheid. De verpleegsters zetten twee stoelen naast jouwbedje waarop we plaats nemen. Één voor één koppelen ze de draadjes los en verwijderen ze de beademingsbuisjes. Lieve meid je bent bijna ‘vrij’. Nog met de canules van de ECMO aan je vast word je in mijn armen gelegd. Papa houdt je bij je voetjes vast en samen zingen we liedjes voor jou. We praten tegen je, zeggen dat we heel veel van je houden. We strelen je zachte huidje, je haartjes en kussen je mooie mondje. Je oogjes blijven gesloten maar het is goed. Ga maar lekker slapen, je bent veilig, niets kan er nog gebeuren. Je ligt vredig op mijn schoot, dankzij nog één draadje waardoor je pijnmedicatie krijgt, heb je geen pijn. Gelukkig maar, want je hebt genoeg geleden. Dan… als we alle drie denken er klaar voor te zijn, knippen de verpleegsters de canules van de ECMO door. De laatste streng die jou in leven houdt, word weggehaald. Jij blijft rustig op mijn schoot liggen en papa en mama blijven tegen je praten. Ik moet heel erg huilen. Jasmijn, wat ben je toch verschrikkelijk mooi en sterk… waarom heeft dit lot jou moeten treffen, zeg ik zachtjes. Papa troost mij en vertelt dat jij naar een betere plek zult gaan. Een plek waar je als een sterretje zult schitteren, helder en licht. Langzaam zak je dieper in ‘slaap’, je wordt rustiger en rustiger. Je hapt nog een paar keer naar adem, maar we zeggen dat het goed is meisje. Ga maar slapen, je hebt hard genoeg gevochten, het hoeft niet meer. Je hartje gaat langzamer kloppen en je wordt slap. Vredig slaap je in. Papa en mama vinden het erg moeilijk en zijn heel erg verdrietig dat ze jou dit hebben aangedaan. Dit is nooit onze bedoeling geweest en we hadden echt een heel ander leven voor jou in gedachten. Dan, als het 00:30 uur ’s nachts is, stopt je hartje met kloppen. Je overlijdt… Daar ga je lieve meis, je hoeft niet meer te knokken, nooit meer. Papa en mama houden jou nog een tijdje vast, dat hebben we nog maar zo weinig kunnen doen. We blijven naar je kijken terwijl je ‘zieltje’ langzaamaan je mooie lijfje verlaat. Het is voorbij schat… dank je, dank je dat we jou hebben mogen leren kennen. Jij hebt ons leven verandert, verbetert, verrijkt. Wij houden van jou, nu en voor altijd. Wij zullen je nooit en te nimmer vergeten. Jij zult altijd onze dochter blijven en wij jouw papa en mama. Daar komt helemaal niets, maar dan ook niets meer tussen.

De verpleegster neemt je van me over en legt je op een tafel. Samen wassen we jou. Ook al leef je niet meer, toch vinden we het fijn om dat te doen. Want dat hebben we nog nooit eerder met jou gedaan. Intussen pakt de verpleegster de spulletjes om gipsafdrukjes en inktafdrukjes van jouw handjes en voetjes te maken. Deze krijgen we straks mee zodat we altijd naar jouw mooie, kleine vingertjes en teentjes kunnen kijken. Een mooi aandenken aan onze prachtige dochter, Jasmijn. Dan is het tijd om jou aan te kleden voor de ‘lange nacht’. Papa pakt de kleertjes die we voor jou hebben meegenomen naar het ziekenhuis toen je werd geboren. Je krijgt een mooi, roze pyjamapakje aan en een roze mutsje op. De verpleegster en de arts doen dit jou aan. Het is je nog wel wat te groot maar toch kun je hier lekker in ‘slapen’. Daarna ruimen we stilletjes je plekje op en verzamelen al je spulletjes. We nemen nog een allerlaatste keer afscheid van je, kussen je en pakken nog één keer je handjes en voetjes vast. Rust zacht lieve schat, klein knokkertje, onze eigen Pippi Langkous. Mooi kindje… rust zacht. Als papa en mama ‘s nachts terug lopen naar het Ronald mc Donald huis kijken we omhoog. Hopend dat je vanuit de sterrenhemel op ons neer kijkt. Hopend dat je ziet dat we heel veel van jou houden en dat altijd zullen blijven doen. Stilletjes lopen we hand in hand terug, we zijn moe. Moe van de strijd die we met jou hebben gestreden. Een strijd die we met z’n drieën niet hebben kunnen winnen. Maar je zult voor eeuwig bij ons blijven, Jasmijn. Voor eeuwig in ons hart en in onze gedachten. Papa en mama houden van jou, voor altijd!

 

Dag Jasmijn… dank je wel lieve schat… voor alles!