Dag 8, 15 februari 2013

Als we ’s ochtends weer bij jou komen, zijn de verpleegsters de hele morgen al druk bezig om de ECMO goed af te stellen. ‘Het rommelt’, zo noemen ze dat. Jij hebt steeds de hik en dan daalt je bloeddruk even waardoor er weer van allerlei alarmbellen af gaan. Je hebt hierdoor ook weer wat meer plakkers op je kleine borstje erbij gekregen, dit keer om je hartactie te meten. De artsen blijven zoekende naar een reden waarom je zo ziek bent geworden. De hik had je ook al vaak in mijn buik en ook na de geboorte heb je nog steeds veel de hik . Om de hik te stoppen, zuigen de verpleegsters je mondje en keeltje uit want door die tegenprikkel stopt de hik. Jij lijkt je er gelukkig niet zo druk om te maken. Je ligt vredig op je bedje en reageert weer als vanouds op ons als wij bij jou komen om je te verzorgen.

Vanmorgen toen papa boodschappen heeft gehaald, kwam hij terug met een mooie verassing voor mij. Hij heeft een mooie jasmijnplant gekocht. Die hebben we op onze kamer in het Ronald mc Donald huis gehangen. De bloemetjes aan die plant ruiken zo vreselijk lekker, net als jij. Telkens als wij de bloemetjes ruiken, voelt het alsof je even heel dicht bij ons bent. Papa is later die dag ook nog de stad in geweest met oma Tsjechië en je tante. Bij terugkomst blijkt papa allemaal leuke kadootjes voor jou te hebben meegenomen. Zo kunnen we jou plekje in het ziekenhuis een beetje fleuriger maken. Hij heeft een mooie mobiel gekocht met een kasteel en een prinsesje eraan en een hele zachte knuffel met een muziekdoosje in zijn buik. ‘Somewhere over the rainbow’ speelt het muziekdoosje. Ook heeft papa drie roze steentjes meegenomen. Deze steentjes (rozenkwarts) hebben een helende werking en zijn zelfs ingestraald door een medium. Papa en mama dragen elk één steentje om hun nek en jij krijgt het derde steentje. Die knopen we aan een beer die we naast jou in je bedje leggen. Zo zijn en blijven we voor altijd een echte drie-eenheid. Als we ’s avonds weer bij je zijn voor de verzorging versieren we jou plekje. De mobiel hangen we op en de knuffelbeertjes zetten we naast jou op je bedje. Het ziet er zo een stuk leuker uit met al die knuffels, de prinsessenmobiel en de mooie tekeningen van je mini-oom. We hopen met heel ons hart dat je dit moois nog eens kunt bekijken…  Als we ‘s avonds met een verpleger spreken, vertelt hij ons dat je longetjes iets lijken mee te ademen. Wij krijgen hierdoor wat meer hoop dat het misschien toch nog allemaal goed gaat komen met jou. Jij laat in elk geval weer eens zien dat je niet van plan bent op te geven, klein knokkertje. Wat kan zo’n klein meisje toch verschrikkelijk sterk zijn. We noemen jou niet voor niets onze eigen Pippi Langkous, het sterkste meisje van de hele wereld!