Dag 5, 12 februari 2013

De eerste nacht in het Ronald mc Donaldhuis zijn we goed doorgekomen, we hebben goed geslapen in ons nieuwe tijdelijke onderkomen. We staan dan ook alweer vroeg paraat om naar jou toe te gaan om je te verzorgen. Deze morgen begin je heel stabiel en dat is erg goed nieuws. Het kolven gaat ook steeds beter, ik maak steeds meer moedermelk aan. Dat moet ook wel want je eet steeds meer. Eerst zat je nog maar op 5 cc voeding, nu krijg je bij elke voeding al 30 cc. Om te zorgen dat je de hele dag en nacht door van mijn melk kunt drinken, brengt papa ook vanuit het Ronald mc Donald huis de voeding direct naar jou. Dit betekent dat papa ook midden in de nacht, nadat ik heb gekolfd, zijn pyjama uit trekt en zijn kleren aan doet om naar het ziekenhuis te lopen en jou melk te brengen. Jij maakt er gelukkig steeds dankbaar gebruik van en je laat het je gelukkig goed smaken. ‘s Middags, als we weer een gesprek met de arts hebben, is hij eigenlijk heel positief over jou. Je doet het zo goed dat de artsen al voorzichtig willen proberen de ECMO af te bouwen. Dat is een hele opluchting. Eindelijk goed nieuws over ons kleine knokkertje. 

Elke keer als we bij jou zijn reageer je heel sterk op ons. Ondanks dat ze jou zoveel mogelijk in slaap proberen te houden met medicatie word je toch dwars door alles heen wakker om ‘bij ons’ te zijn. Je knijpt krachtig in papa’s vinger, wiebelt met je tenen en je reageert op onze stemmen door te fronsen, met je oogjes te bewegen en je lipjes te pruilen. Soms probeer je zelfs je oogjes te openen, maar omdat je zoveel vocht vasthoudt door alle medicatie lukt je dit steeds niet. De verpleegsters van de afdeling hebben jou bedje een beetje aangekleed met roze lakentjes en een slinger met jou naam erop. Wij hangen daar de tekeningen bij die je mini-oompje voor jou heeft gemaakt. Opa Meppel en oma Tsjechië komen die middag bij jou op visite. ’s Avonds komen ook je oom en tante bij jou kijken. Iedereen is zo met jou begaan, vindt jou zo vreselijk lief en houdt zoveel van jou. Ze hopen allemaal dat ze ons kleine knokkertje in de toekomst mogen leren kennen. Net als wij.