Dag 2, 9 februari 2013

Nog steeds lig je op de NICU in Zwolle. De hele dag door proberen ze jou stabiel te krijgen. Dan gaat het weer even wat beter met je en dan weer slechter. Alle artsen zijn zo druk met jou in de weer. Ze doen hun uiterste best voor ons kleine meisje. Toch wordt langzaamaan duidelijk dat de artsen op de NICU in Zwolle jou niet verder kunnen helpen en dat je naar het UMC Radboud in Nijmegen moet. Daar hebben ze namelijk een ECMO (Extra Corporele Membraan Oxygenatie). De ECMO zal de functie van jou hartje en longetjes tijdelijk overnemen waardoor deze de kans krijgen uit te rusten en te genezen. Alleen aan dit apparaat heb jij een kans om te overleven. Maar omdat jij intussen zo ziek bent geworden door het te weinig aan zuurstof in je bloed, moeten de artsen steeds harder werken om jou stabiel te krijgen. Stabiel genoeg voor de verre reis naar Nijmegen. Rond drie uur in de middag lijkt dit na een aantal onzekere en onstabiele uren eindelijk te lukken. Er staan inmiddels twee ambulances klaar om ons te vervoeren. Één ambulance voor jou en de tweede ambulance voor ons om achter jou aan naar Nijmegen te gaan. Echter op het moment dat ze jou willen afkoppelen van alle slangetjes en draadjes om jou in de transportcouveuse te leggen, dalen al jou waardes (bloeddruk, hartslag, zuurstof in je bloed, etc.) zo enorm dat het te kritiek voor jou wordt om de reis naar Nijmegen te kunnen maken. Dit betekent namelijk dat je heel even zonder alle ‘medische’ ondersteuning komt te zitten en dit kan jou kleine lichaampje simpelweg niet aan. Dit gaat een paar uur zo door en steeds als we denken dat je weer stabiel genoeg bent voor de reis krijgen we te horen dat het weer niet gelukt is jou in de transportcouveuse over te plaatsen. Al die tijd zitten we naast jou bedje op een kruk naar je te kijken en tegen je te praten. Wij willen alleen maar bij jou zijn en zeker weten dat het goed met jou gaat. Ook opa’s en oma’s zijn inmiddels naar het ziekenhuis gekomen om ons drieën te steunen. Alsof je dit aanvoelt krabbel je wonder boven wonder na elke tegenslag weer op. Ons kleine knokkertje geeft het niet op en vecht keihard voor haar leven. Als na 16 uur behandelen dan ook blijkt dat het jou allerlaatste kans is om je over te plaatsen in de transportcouveuse, lukt het de artsen in één keer om jou af te koppelen. Wat zijn we opgelucht, eindelijk kun je op weg naar het ziekenhuis dat jou misschien wel kan helpen.

Hoe moeilijk wij het ook vinden om ons mooie meisje zo te moeten zien, wij zijn geen minuut van jou zijde geweken. Wij willen er voor jou zijn. Met z’n drieën slaan we ons er wel doorheen. Als je dan ook eindelijk in de transportcouveuse ligt en door de ambulance met sirenes en zwaailichten naar Nijmegen wordt vervoerd, volgen wij jou in een ambulance er vlak achter. Tijdens de reis hebben de ambulances steeds contact met elkaar en kunnen we volgen hoe het met jou gaat. Je blijft de hele reis stabiel. Echter aangekomen in Nijmegen volgt een nieuw obstakel. Je moet vanuit de transportcouveuse overgeplaatst worden op de operatietafel om aan de ECMO gelegd te worden. Weer word je instabiel en de artsen in Nijmegen vrezen voor je leven. Tot drie keer toe moeten de artsen je reanimeren maar telkens kom je terug. De artsen staan zo versteld van jou kracht. Jij wilt zo graag leven, je geeft het niet op. Dat zien ook de artsen die er dan ook alles aan doen om de operatie te laten slagen. Een uurtje later komen ze ons vertellen dat de operatie gelukt is en je succesvol aan de ECMO gelegd bent. Nu kan jou kleine lichaampje eindelijk rusten. Je longen kunnen op adem komen en hopelijk genezen zodat je in de toekomst weer op eigen kracht verder kunt. Veel onderzoek is nog nodig maar op deze plek ben je in de best mogelijke handen. We mogen na de operatie even bij jou kijken. Daar ligt ons mooie meisje… twee grote slangen komen uit jou nekje die je bloed naar de ECMO brengen en weer terug pompen. Maar toch zie je er beter uit dan dat je in de afgelopen 16 uur hebt gedaan. Je hebt weer kleur en je hebt rust. Ook wij, een paar kamers verderop in het ziekenhuis, vallen die nacht na alle spanning als een blok in slaap.