Dag 15, 22 februari 2013

Als we ‘s ochtends terug komen van jou verzorging en ik dit op schrijf, realiseer ik me dat het precies twee weken geleden is dat je ter wereld kwam. Ons wondertje. Zo mooi, zo roze, zo vol levenslust. Dat vergeten we nooit meer. Vandaag komen wat naaste vrienden van ons naar het ziekenhuis om jou te bezoeken. Ook oma Meppel komt weer mee met opa. Oma heeft zich de afgelopen dagen niet zo goed gevoeld vanwege haar eigen strijd tegen kanker, maar vandaag voelt ze zich goed genoeg en zet ze haar eigen ziekte even aan de kant om bij jou te zijn. Toen we vanmorgen bij je kwamen vertelde de verpleegster ons dat je niet zo’n hele goede nacht hebt gehad. De wond van de operatie is gaan bloeden en dat is in je longetjes gekomen. We zien ons mooie, sterke meisje langzaamaan steeds slechter worden. Hartverscheurend is het, je hebt al die tijd zo enorm hard geknokt, het is gewoon niet eerlijk. Het lijkt dat ondanks jou sterke strijd je tegen iets vecht dat sterker is dan jou. Iets waarvan je het simpelweg niet kunt winnen. Wij leven dan ook steeds meer naar de uitslag toe. De uitslag die gezien alle berichten van het rondlopend verplegend personeel niet veel hoop biedt. Wij denken dan ook steeds meer in termen van hoe wij jou uit deze nare situatie kunnen verlossen. We vinden het niet eerlijk tegen over jou om je onnodig te moeten laten lijden. We zien dat je erg veel pijn hebt en die kunnen wij niet bij jou weg nemen, hoe graag we dat ook willen, we zijn volledig machteloos. Het spijt ons heel erg dat we jou in deze situatie hebben gebracht. Wij wilden zo graag dat je beter zou worden, dat we er alles aan gedaan hebben om dat mogelijk te maken. Toch genieten we nog steeds volop van de kleine momentjes met jou. Jij bent nog in ons leven en daar willen we alles uit halen. Als papa jou voeding geeft en ik een wattenstaafje met moedermelk in je mondje stop, zien we dat ook jij, ondanks de pijn, toch geniet. De mamalolly, zoals we dit steeds genoemd hebben, pak je stevig beet en je begint er weer gretig op te sabbelen. Ondanks dat de verpleegsters jou meer medicatie hebben gegeven tegen de pijn, reageer je toch nog even sterk op ons. Je vouwt je beide lipjes stevig om de mamalolly heen en laat je die weer goed smaken. Je vindt het fijn dat we bij jou zijn, dat zien we. En wij vinden het fijn om bij jou te zijn. We zijn blij dat we toch nog iets positiefs aan je kunnen meegeven in deze nare tijd, al is het maar zoiets kleins. Wij zijn zo dankbaar dat we jou enorme sterke persoonlijkheid hebben mogen leren kennen en twee weken lang van je hebben mogen genieten. Wat zijn we trots op ons meisje, onze eigen Pippi Langkous. Jasmijn Annalie Pippilotta Victualia Rolgordijna Kruizemuntina Efraimsdochter. Wat er ook gebeurt, welke uitslag we ook krijgen, jij blijft voor eeuwig bij ons. Voor altijd in ons hart!!!

Als we ’s avonds om 18:00 uur in het ziekenhuis komen, krijgen we direct een gesprek met de arts. De uitslag is binnen. We merken aan de sfeer dat het gesprek geen goede uitkomst zal hebben. Drie mensen gaan met ons mee naar een kamer, de arts, een arts-assistent en een verpleegster. Dit is nog niet eerder gebeurt en doet niet veel goeds voorspellen. De uitslag van het longbiopt is binnen… het is 100% ACD. We schrikken niet. Al hadden we zo gehoopt dat deze aandoening jou gespaard zou blijven, we voelen ook een soort opluchting. Voor jou lieve meid, je hoeft nu niet meer te vechten. Niet meer te vechten tegen iets waar je niet tegen op gewassen bent. Jij bent zo vreselijk sterk geweest, daar zijn wij zo immens trots op. Het is goed zo, je mag gaan rusten. We praten na met de arts en verpleegkundige over hoe we jou moeten laten gaan. Hoe dat allemaal in zijn werk gaat en, het allerbelangrijkste voor ons, dat jij daar zo min mogelijk ‘last’ van zult hebben. We willen dat het vanavond gebeurt. Na de operatie verslechter je steeds meer en we zien dat je pijn hebt. Toen we jou op deze wereld hebben gezet, was dat niet met de intentie dat je pijn moest lijden. Dat heb je gewoonweg niet verdiend, daar ben je veel te bijzonder voor. Je zal daarom vanavond in mama’s armen sterven. Daar waar het allemaal is begonnen. Op mama’s schoot, waar je veilig bent. Jij zal geen pijn meer hebben schat, nooit meer.