Dag 14, 21 februari 2013

’s Ochtends gaan we bij het wakker worden direct weer naar je toe voor de verzorging. We verschonen je luier en geven je melk. Je ligt lekker rustig op je bedje en vooralsnog gaat het goed met jou. Ook de chirurg die nog even naar je wond heeft gekeken, constateert dat het er goed uitziet. We hebben je dagboekje gisteren aan één van je favoriete verpleegsters gegeven zodat ze er wat in kon schrijven en dat ligt weer klaar om mee te nemen. Ze heeft er een mooi stukje in geschreven. Ook een andere verpleegster die jou afgelopen weekend heeft verzorgd, heeft er iets liefs in gezet voor jou. Als we ’s middags naar je toe gaan om je te verzorgen, zien we echter dat het niet meer zo goed met je gaat als vanmorgen. Je bent een stuk wakkerder geworden. Net als papa even weggaat om met opa te bellen, krijg je enorm de hik. Gelukkig ben ik bij jou. Want net als je de hik krijgt, open je beide ogen… Verschrikt kijk je mij aan, recht in mijn ogen. Je hebt pijn, heel veel pijn, dat zie ik. Dat moet ook wel als je een gebroken ribje hebt én de hik. Je begint te huilen en heel je gezichtje betrekt. Je kijkt naar me alsof je wilt zeggen ‘mama help mij’. Dat gaat mij door merg en been. Snel roep ik de verpleegster en ik vraag of ze jou longen willen uitzuigen. Ze moeten jou een tegenprikkel geven zodat de hik stopt en het geen pijn meer kan doen. Dat is het enige wat ik voor jou op dit moment kan doen, ervoor zorgen dat de pijn weg gaat. Je blijft mij aankijken met je mooie grote ogen. Ik probeer je gerust te stellen door verzachtende woordjes tegen je te zeggen, je te troosten. Ik wrijf zachtjes over je hoofdje en laat je weten dat ik bij jou ben. “Mama zorgt ervoor dat de pijn verdwijnt lieve schat… daar zijn mama’s voor”. Maar dan, net op het moment dat de verpleegster bezig is jou longetjes uit te zuigen om de hik te stoppen, gaat het verwarmingsapparaat van de ECMO stuk. Deze pompt nu koud bloed in jou lichaampje waardoor je lichaamstemperatuur erg snel daalt. Alsof dit nog niet genoeg is, wordt er ook nog eens gelijktijdig een echo van je longetjes gemaakt  en wordt je drain uitgezogen omdat deze niet goed schijnt door te lopen. Papa komt net weer binnen als je wéér begint te huilen. Het is je gewoon teveel allemaal, al die commotie en verplegend personeel om je heen die aan je open te sjorren. Weer doe je jouw oogjes open. Papa en mama praten troostend tegen je en je zoekt nu ook papa’s ogen. Je herkent zijn stem en wil hem aankijken. Je wilt zien dat ook jou papa bij jou is. Dat is hij, hij is er voor zijn kleine meid, zoveel en zo lang als hij kan! We vragen de artsen jou meer pijnmedicatie te geven en je met rust te laten.We worden zelfs een beetje boos, we willen onze lieve, kleine meid niet in pijn zien. Je voelt je ‘oncomfortabel’… zo noemen de verpleegsters het, maar wij zien dat toch écht anders. Onze mooie meid heeft wel degelijk pijn, dat weten papa’s en mama’s, als hun kindje pijn heeft. Niemand kan ze iets anders wijs maken. Oncomfortabel… dat is héél iets anders. We blijven tegen je praten en laten je weten dat we bij je zijn. “Papa en mama gaan nergens heen schat, niet voordat het rustig wordt, niet voordat jij rustig bent, dat beloven wij!”

’s Middags spreken we met de arts, een eerste uitslag is binnen van het onderzoek op het stukje long dat ze bij je hebben weggehaald. Het geeft duidelijk weer dat de haarvaatjes in jou longen toch echt vernauwd zijn. Er is nog geen concrete aanwijzing gevonden van de enge aandoening ACD, maar goed ziet het er niet uit. De volgende dag zullen we pas de volledige uitslag krijgen. Wat dat ook zal zijn, het zal ons in elk geval rust geven… ons alle drie. Alsof de wereld om ons heen niet bestaat, verzorgen we jou de rest van de dag met veel liefde. Papa geeft je melk en ik verwen je met een wattenstaafje met moedermelk waar je weer als vanouds op sabbelt. Je bent gelukkig weer rustig geworden en geniet van het lekkers dat we jou geven. Maar we zijn wel erg bezorgd. We durven het niet tegen elkaar te zeggen maar voelen dat het echt niet goed zit. Wij houden zo vreselijk veel van jou, lieve sterke meid. Onze kleine Pippi Langkous, het sterkste meisje van de hele wereld!