Dag 13, 20 februari 2013

Om 8:00 uur ’s ochtends staan we weer naast jouw bedje. We zingen voor je, kletsen met jou, geven je kusjes en we verzorgen je. Elke seconde voordat de operatie begint zijn wij bij je en genieten we van elkaar. Tussen 8:00 uur en 10:00 uur zullen de chirurgen komen om jou te opereren. Maar als het 10:00 uur is, hebben wij nog geen chirurg gezien. We wachten en wachten maar het loopt weer uit, krijgen we van de verpleegsters te horen, het kan wel 11:00 uur worden. Maar als de klok 11:30 aan geeft, is er nog niets bekend over wanneer je geopereerd gaat worden. Daarom besluiten we snel even een broodje te eten, vlakbij de NICU afdeling, en spreken met de verpleegsters af dat ze bellen zodra de chirurgen de afdeling op komen om de operatie voor te bereiden. Net als we een broodje aan het eten zijn, worden we gebeld. Het OK team is inmiddels op de afdeling gekomen om zich op de operatie voor te bereiden. Snel gaan we naar jou toe om je nog even sterkte toe te wensen. Kop op meid, je kunt het, fluisteren we zachtjes in je oortjes. Gespannen wachten we op de Ronald mc Donald kamer op de NICU afdeling totdat de operatie klaar is. Ook opa Meppel en oma Tsjechië zijn inmiddels in het ziekenhuis aangekomen en wachten samen met ons op de uitslag van de operatie. We hopen allemaal dat alles goed gaat en dat ze niets in je longetjes zullen vinden, al zijn we wel zo reëel dat die kans maar heel erg klein is. Als ze wel iets vinden, zullen we helaas toch afscheid van je moeten nemen. Hoe erg wij dat ook vinden. Maar, lieve Jasmijn, jij blijft ons knokkertje, voor altijd… hoe het ook zal verlopen. Een krap uur laten komt de chirurg de Ronald mc Donald kamer in lopen. Hij vertelt ons dat de operatie is geslaagd. Ze hebben met succes een stukje long bij je weggehaald dat is opgestuurd naar het lab. Ook vertelt de chirurg dat hij per ongeluk een van jou ribbetjes heeft gebroken. Dat is ook allemaal nog zo klein en teer, daar kon hij niets aan doen. Tijdens het weghalen van het stukje long kwam de chirurg ook nog iets anders opmerkelijks tegen, vertelt hij. Een gelig vocht dat zich heeft opgehoopt in je longetjes. De chirurg weet niet goed wat dat precies is en dat is dus opgestuurd naar het lab. Heel stilletjes hopen we dat  het misschien nog iets oplevert, iets waarvan je misschien toch nog kunt genezen… We mogen weer bij jou gaan kijken en dat doen we direct. We zijn zo blij weer bij jou te zijn al zien we ook dat je nu een grote wond hebt in je kleine lichaampje. Het doet ons erg veel pijn om ons mooie meisje zo te moeten zien. Een drain komt uit je borstje waar bloed en vocht uitkomt om interne bloedingen tegen te gaan. Jij bent nog onder narcose en reageert niet echt veel op ons, gelukkig maar denken wij… dan heb je tenminste ook geen last van de wond. We willen niet dat je pijn lijdt, lieve schat.

Als we met de verpleegsters praten vertellen ze ons dat het gelige vocht dat de chirurgen hebben gevonden waarschijnlijk lymfevocht is, dit komt wel vaker voor bij ECMO patientjes. We hebben inmiddels al zoveel tegenstrijdige verhalen gehoord over wat jij wel of niet hebt, we weten niet meer wat en wie we moeten geloven. We willen op dit moment dan ook alleen nog maar geloven in jou en jou enorme kracht. Wij kijken alleen nog maar naar hoe goed jij je houdt onder dit alles. Vandaag horen we niets meer over een uitslag, de artsen vertellen ons dat dit heel misschien morgen komt maar hoogstwaarschijnlijk pas vrijdag. We bidden heel hard op een positieve uitkomst, al wordt ons dit steeds moeilijker gemaakt. Het lijkt soms of de artsen en de verpleegsters jou al hebben opgegeven. Dit maakt ons erg bang maar we moeten voor jou hoop blijven houden en sterk blijven. ’s Avonds als we jou weer komen verzorgen, ben je nog steeds in een diepe slaap. Toch zien we wel dat je iets meer op ons reageert. We genieten van ons momentje samen en zijn blij dat we jouw zachte huidje weer mogen aanraken, je kusjes mogen geven en voor jou liedjes mogen zingen. Heel misschien open je jou oogjes nog wel een keertje voor ons, zoals je gisteren deed. Dat was zo mooi lieve meid!