Lieve Jasmijn, rust zacht

Het is vrijdagmorgen 2 maart. Vandaag zullen we afscheid van je nemen. We kleden ons aan. Netjes maar niet somber. Ik trek een roze colbertje aan, want het mag geen treurige dag worden vandaag, neem ik me voor. Dat heb je niet verdiend. Onwennig rijden we naar het uitvaartcentrum waar we opgewacht worden door het personeel. Ook jouw opa’s en oma’s komen vrijwel meteen na ons aan. We speken de laatste details door met het personeel. Voordat het echt gaat beginnen, is er nog ruimte om samen en met familie even bij je te kijken. Dan worden we gevraagd in de aula plaats te nemen. Er schijnt buiten al een enorme rij met mensen te staan maar wij hebben dat niet door, verwachten het ook niet. We laten het over ons heen komen. De deuren van het uitvaartcentrum gaan open en we zien een stoet mensen binnen treden, eerst langs jou, dan naar ons om ons te condoleren. We geven handen, nog meer handen en nog meer handen… Ik hoor gesnotter om ons heen. Iedereen is in tranen. Het grijpt mensen aan dat zie ik. Stoïcijns geef ik iedereen beleefd een hand en neem hun medeleven in ontvangst. Ik vind het niet moeilijk betrap ik mezelf er op. Het is net of ik emoties heb uitgeschakeld, zelfbescherming misschien. De mensen blijven komen en komen, de opkomst is overweldigend.  Meid, je hebt dit zo verdiend. Buren, collega’s van het werk, vrienden, familie, verre familie, kennissen, vage bekenden, zelfs relatief onbekenden uit de buurt of collega’s van familie. Allemaal komen ze een laatste eer aan jou geven. Hartverwarmend is het. Ik ben blij dat mensen de moeite hebben genomen om te komen. Het sterkt ons, heel erg. Ik hoop dat iedereen dat beseft.

Dan als de laatste mensen zijn geweest, sluiten de deuren van het uitvaartcentrum. Wij worden door de begrafenisondernemer naar achteren geroepen terwijl in de aula alle stoelen worden neergezet in een kring met in het midden een plekje voor ons 3en. Het is de bedoeling dat wanneer iedereen zit, de theme song van Pipi Langkous begint te spelen en wij de aula binnen komen lopen. Papa zal jou dragen en je op het tafeltje neerzetten. Wij nemen vervolgens plaats op de stoelen eromheen. Daaromheen zitten onze familie en vrienden. De muziek begint…

Wanneer we de aula binnenlopen kijk ik niet. Ik wil de verdrietige mensen om mij heen niet zien. Ik moet sterk blijven. Wanneer we plaats hebben genomen op de stoelen, alle bloemen en je foto om jouw ‘ bedje’ heen zijn gezet, stopt de muziek. Nu is het de bedoeling dat ik wat ga zeggen. Ik haal het opgevouwen papiertje uit mijn zak  waarop ik de tekst heb geschreven. Ik zal het oplezen, want uit mijn hoofd durf ik het niet te doen. Al zit het verhaal op mijn netvlies gebrand, het is veilig om weg te kunnen duiken in mijn papiertje. Zo hoef ik niemand aan te kijken… ik begin:

Lieve Jasmijn,

37 weken lang zat jij veilig in mijn buik. Toen ik dit voor het eerst voelde, wist ik even niet wat me overkwam. Gemengde gevoelens van blijdschap maar ook angst overvielen mij. Maar vanaf die dag wist ik het eigenlijk al… er groeide iets heel, heel bijzonders in mij.

Na een probleemloze zwangerschap en razendsnelle bevalling kwam jij 8 februari 2013 dan eindelijk ter wereld. Wat een prachtig meisje, zo mooi roze met mooie donkere haartjes… helemaal puntgaaf! Jij werd op mijn borst gelegd en je vleide je lekker tegen me aan. Wat waren papa en mama trots! Welkom Jasmijn in deze wereld.

Opa’s, oma’s, tante’s en oom’s kwamen langs om jouw mooie snoetje te bewonderen. Het kon jou niet veel deren, jij lag lekker naast mij in je wiegje te slapen of wanneer ik je de fles gaf naar mij te kijken. Mooie blauwe ogen zochten de mijne wanneer ik tegen je praatte. Nu wist ik wat het was om moeder te zijn. Niets kon er meer tussen ons komen. We waren eindelijk met zn 3tjes.

Die nacht ging het mis… Papa was al naar huis, toen mama zag dat jij je niet lekker voelde. Je had het benauwd, dat kon ik goed zien. Zoiets weet je gewoon… als moeder. Want dat moederinstinct waarvan ik dacht dat ik het niet in me had, was vanaf de eerste seconde dat jij in ons leven kwam volop aanwezig.

De volgende 3 weken waren voor ons 3en een erg onzekere tijd. Jij werd van de intensive care in Zwolle naar de intensive care in Nijmegen gebracht. Net als het weer wat beter met je leek te gaan, verslechterde je toestand weer. De artsen stonden voor een raadsel, niemand wist het… wat maakte jou nou zo ziek?

Hartverscheurend was het om ons mooie meisje zo te moeten zien. Zo klein, zo hulpeloos en aan allerlei slangetjes en ingewikkelde apparatuur. Maar jij vocht je overal doorheen. Jij was zo sterk en vastberaden niet op te geven. Iedereen stond versteld van jou enorme kracht. Telkens als we dachten dat het niet meer ging, vocht jij je terug. Ons kleine knokkertje wilde maar één ding… leven en bij ons zijn!

Wij keken elke dag weer uit naar de mooie momentjes met jou. Wij voeden jou, verschoonden jou, zongen liedjes voor jou en vertelden verhaaltjes. Dwars door alles heen, liet jij ons weten dat je het fijn vond dat wij er waren. Je beweegde je mondje, probeerde je oogjes te openen en je kneep in papa’s vinger. Dat gaf ons de kracht om voor jou door te vechten. Jij gaf niet op, dan deden wij dat ook niet.

Hoewel we ons hadden voorbereid op slecht nieuws, bleef onze wereld stil staan toen we hoorden dat je echt niet meer beter zou worden. Hoe sterk jij ook getoond hebt te zijn, jij vocht tegen iets waarvan je niet kon winnen. Moe van de zware strijd, sliep je in de nacht van 23 februari rustig in. Jij lag vreedzaam in mama’s armen, eindelijk weer daar waar het allemaal begonnen was. Eindelijk had je rust … het was goed zo, dat vond jij ook…

Lieve Jasmijn, jij hebt ons leven compleet veranderd. Jouw kracht heeft ons zoveel dichter bij elkaar gebracht, wijzer gemaakt en dankbaar voor al wat mooi is in deze wereld. Jij liet ons zien waar het echt om draait in het leven, wat het betekent om er voor elkaar te zijn, elkaar lief te hebben. Jij liet ons zien dat er meer is op deze wereld…. Hoewel we een leven zonder jou nog steeds niet kunnen voorstellen, zijn wij inmens dankbaar dat we jou hebben mogen leren kennen. Want jij, klein knokkertje, hebt ons alleen maar sterker gemaakt. Onze eigen Pipi Langkous…

Jasmijn… pippilotta Victualia Rolgordijna Kruizemuntina Efraïmsdochter….
Het sterkste meisje van de hele wereld!

Gesnotter hoor ik op de achtergrond… de muziek begint weer te spelen. Moby, ‘why does my heart feel so bad’. De dienst gaat verder, om de beurt spreken opa’s, oma’s en tantes. Ik voel het verdriet om ons heen. Maar wanneer als laatste joue opa het woord neemt en begint te spreken, houd ik het niet meer droog. “Het is de verkeerde volgorde, vertelt hij. “Jij had bij mij, op mijn begrafenis, een praatje moeten houden, ik niet bij jou”. Zijn woorden komen binnen. Niet alleen bij de mensen om ons heen. Ook bij ons. Sorry Jasmijn, ik wilde graag sterk blijven voor jou, maar ik heb het er moeilijk mee.

Na de dienst, als de mensen zich klaar maken om naar de begraafplaats te gaan, krijgen wij nog een laatste momentje samen, alleen met jou. In het kamertje waar je lag voordat de dienst begon, nemen we afscheid. Dan vraagt de begrafenisondernemer of we er klaar voor zijn. Jouw ‘bedje’, jouw kistje moet worden dichtgedraaid. Dit keer voorgoed. We doen het samen, papa en mama. Ik barst in tranen uit. Hierna zie ik jou nooit meer, besef ik me. Het doet pijn, heel erg pijn. Met moeite en met hulp van jouw sterke vader sluiten we de kist, we schroeven hem langzaamaan dicht….. Dag lieve meid, dag lief klein knokkerte. Nooit maar dan ook nooit zullen wij jou vergeten!

Op de begraafplaats aangekomen draagt papa jou naar je laatste rustplaats. We nemen een moment van stilte waarna iedereen een handje met rozenblaadjes mag pakken. Om de beurt nemen de mensen een laatste keer afscheid van jou en bestrooien jouw ‘bedje’ met rozenblaadjes. Dag lieve Jasmijn, bedankt voor al het moois dat je ons hebt gegeven. Rust zacht, je zit voor altijd in ons hart.

…Dan is de dag ten einde. In stilte lopen we terug naar de auto. Terug naar de aula van het uitvaartcentrum. We drinken koffie en praten wat na met iedereen. Bij vertrek overhandigen we iedereen die geweest is een potje vol met roze snoepjes. Een mooie herinnering aan een hopelijk indrukwekkende dag. Ik hoop dat het niet alleen maar triest is geweest. Ik hoop dat men onthoudt hoe fijn wij het vonden dat we jou hebben leren kennen. Hoeveel wij van je houden. Hoe sterk jij ons hebt gemaakt… Dat hoop ik oprecht.