Twee jaar alweer

Het is druk, heel druk. Veel tijd slokt jouw broertje op, zo veel tijd dat ik af en toe zelfs even vergeet om aan jou te denken. Dan voel ik mij schuldig en ga ik prompt naar jouw grafje om het goed te maken. Brand ik een kaarsje voor je of kijk ik onafgebroken naar jouw foto’s. In de verte nadert jouw tweede verjaardag. Twee alweer. Het lijkt nog zo kort geleden, en eigenlijk is het dat ook, maar tegelijkertijd voelt het ook ver weg. Ik kan de tijd niet stil zetten, ik wou dat ik dat kon. Niet dat ik altijd in verdriet wil leven maar ik wil geen afscheid van je nemen. En hoe meer de tijd verstrijkt hoe meer het ook voelt dat ik afstand van jou moet nemen. Dat wil ik niet. Ook jouw tweede verjaardag willen wij daarom niet aan ons voorbij laten gaan. Daarom nodig ik jouw naaste familie weer uit, net als vorig jaar, om samen te zijn. Even naar jouw grafje te gaan. Het daar te versieren en aan jou te denken. Niet triest, want onze mooie dochter heeft zoveel moois gebracht… Toch voel ik wel veel verdriet, misschien zelfs wel meer als vorig jaar. Intenser. Vorig jaar leefde ik duidelijk in een roes. Nu niet, de realiteit slaat in als een bom. Ik mis je vreselijk, meer dan ooit lijkt het wel. Jouw broertje die blaakt van gezondheid en een hoop geluk brengt, is ook een extra bevestiging dat jij nooit meer terugkomt. Zijn gezondheid en aanwezigheid benadrukt nog eens extra wat we met jou allemaal hebben gemist. Ik wou dat je hier kon zijn, bij ons, bij jouw broertje, met z’n viertjes. Als compleet gezinnetje. Want je hoort er gewoon bij. Plots is het weekend, het weekend van de 8ste. Jouw geboortedag nadert en mijn gedachtes dwalen weer af naar toen. Toen lag ik in het ziekenhuis, nog niet wetende wat ging komen, toen gebeurde er dit, toen dat… het hele weekend nemen mij gedachten een loopje met me. Ik kan aan niets anders denken…

Net als vorig jaar versier ik weer de kamer met roze en rode ballonnetjes, ik koop een mooi kadootje voor je. Dit keer twee roze tuinprikkeruiltjes voor op jouw grafje. Samen met papa kopen we een mooie roze bloemstuk voor op jouw grafje. Ik haal roze gebakjes, roze servetjes, vlaggetjes en bordjes om de roze taartjes op te serveren. Alles staat weer klaar voor jouw tweede verjaardag. En als die zondag de familie komt, is het fijn. Gezamenlijk lopen we weer naar jouw grafje. Iedereen is gekomen, al jouw opa’s en oma’s, je tante, je oom en je mini-oom. Iedereen heeft weer mooie bloemen en stukjes voor je meegenomen. Je mini-oompje heeft een mooi kunstwerk gemaakt. We versieren er je grafje mee, het oogt weer fleurig en feestelijk. Weer thuis gekomen drinken we thee en eten we gebak. We praten nog wat na waarna iedereen ’s avonds weer vertrekt. Zo, dat was het weer. Weer een jaar voorbij. Ik steek je kaarsje nog eens aan. Wat mis ik jou meid. Wat hou ik van jou! Voor altijd in ons hart, we zullen je nooit, maar dan ook nooit vergeten. Beloof je dat je ook ons nooit zult vergeten? Als je op een sterretje vanuit de hemel op ons neerkijkt? Ik geloof eigenlijk niet, maar op dit soort momenten wil ik wel graag geloven. Geloven dat jij er nog bent, ergens… misschien op een sterretje, op een wolkje… maar altijd in ons hart en in onze gedachtes, dat sowieso!