Jarig zijn zal nooit meer hetzelfde zijn

De volgende morgen staan we vroeg op. Om 10:00 uur ’s ochtends komt de begrafenisondernemer al langs. Als ze gearriveerd is, komen niet veel later ook jou opa en oma langs. Voor mijn verjaardag en om ons te steunen. De begrafenisondernemer stelt zich voor en condoleert ons met het verlies. Het is een aardige mevrouw. We bespreken alle details door. Hoe het in zijn werk gaat allemaal. We hebben immers nog geen ervaring met het regelen van een begrafenis. Wij krijgen allemaal vragen voor onze kiezen; willen wij dat je opgebaard gaat worden, waar willen we dat, wat voor een kist willen we voor jou, willen we een dienst, welke muziek willen we, willen we bloemen, volgauto, hoe moet het programma eruit zien, wat voor kaartjes willen we, willen we koffie voor de gasten, waar willen we dat je begraven wordt…. het is allemaal erg overweldigend. Maar wij zijn vastbesloten dat we er een mooie dag van willen maken. Niet treurig maar fleurig. Roze, alles moet roze. Ik wil graag dat je thuis komt. We besluiten dan ook dat na de autopsie die ze in het ziekenhuis gaan doen jij op je kamertje thuis komt te liggen. Zoals het had gemoeten. Later in de middag arriveren ook jou oma Tsjechië en tante. We besluiten einde van de middag naar het mortuarium te gaan in het ziekenhuis. Oma en je tante gaan ook mee. Opa en oma Meppel zijn inmiddels weer terug naar huis als we naar Nijmegen vertrekken. Aangekomen in Nijmegen in het ziekenhuis worden we opgewacht door jou en onze favoriete verpleegster, Rosita. Ze heeft jou al uit het mortuarium gehaald en je wacht op ons in een kamertje. Daar lig je, vredig in een mandje met een mooi dekentje om je heen. Je bent koud en stijf maar dat voel ik eigenlijk niet. Ik wil je vast houden, alleen maar vast houden. Dat heb ik zo weinig kunnen doen. Je wordt in mijn armen gelegd en ik huil, zachtjes rollen de tranen over mijn wangen. Mijn mooie meisje, ons lieve, sterke knokkertje. Wat ben je mooi. Wat ben je sterk geweest. Het voelt zo fijn om je vast te hebben en ik wil je eigenlijk niet loslaten. Maar toch komt dat moment dat we weer afscheid van je moeten nemen. Tot gauw lieve meid, tot bij ons thuis, eindelijk thuis. De dag loopt ten einde. Mijn verjaardag is bijna voorbij. Jarig zijn zal nooit meer hetzelfde zijn. Het zal altijd de dag na zijn. De dag nadat jij bent gestorven in mijn armen… Ik heb me dan ook niet jarig gevoeld vandaag maar wel heb ik een heel mooi verjaardagscadeau gekregen. En dat is dat ik jou nog één keer mocht vasthouden.