Bijna 4 jaar geleden, wat mis ik je

Bijna 4 jaar is het geleden. 4 jaar dat ik jou voor het eerst in mijn handen hield. En wat was dat een speciale dag. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Zo levendig, zo duidelijk voel ik nog hoe het voelde om jou op de wereld te zetten, hoe zacht je huidje aanvoelde, hoe je kleine nageltjes in mijn huid prikte, je donkerblauwe oogjes zochten naar de mijne… hoe je rook… alles, echt alles weet ik nog alsof het nog maar even geleden is.

In die 4 jaar is er veel gebeurd. Je hebt inmiddels 2 broertjes gekregen die elk, hetzij op een andere wijze, iets van jou hebben. Niet alleen in hun kracht, maar ook in hun uiterlijk lijken zij op jou! Op hun grote, sterke zus waar zij helaas nooit kennis mee mogen maken. Die 2 jongens die gelukkig blaken van de gezondheid en waar ik natuurlijk blij mee ben. Maar ook die 2 jongens die de broertjes zijn van een grote zus die zo gemist wordt. Want hoewel jouw broers mij weer een blije moeder hebben gemaakt, die weer geluk kent, hoop heeft gekregen en weer verder kan gaan met haar leven. Is diezelfde blije moeder ook nog steeds moeder van een engelmeisje. Een meisje dat er niet meer is, nooit meer zal zijn en die nog steeds enorm gemist wordt.

En soms zijn er ineens momenten dat het gemis weer groter wordt. Dan lijkt het verdriet waarvan ik dacht dat het een plekje had gekregen, er toch nog gewoon te zitten. Dan staat de tijd weer even stil en kruip ik het liefst heel ver en diep onder de wol. De gordijnen dicht, de deuren op slot en mijn telefoon uit. Even niks, niemand, geen gehoor, ik ben er (even) niet.

Want soms dan valt er iets voor dat mij ineens weer terugbrengt naar toen. Het moment dat ik jou kreeg, mee naar huis mocht nemen, toch niet, bijna verloor, toch niet en voorgoed verloor. Een herinnering die ik helaas niet uitzetten kan. Een herinnering waar ik in het dagelijkse, oppervlakkige leven best heel goed over kan praten, maar waar ik diep van binnen nog steeds niet overheen ben.

En het doet zeer, nog steeds. Alsof het een wond is die nooit zal helen. En zeer doet het als het lijkt alsof anderen het ‘vergeten’ zijn. Niet dat ik andermans geluk niet gun, zeker wel, maar ik ben dat geluk voor een deel kwijt. Ik mis jou gewoon nog steeds heel erg. En wou gewoon dat ik heel even terug zou kunnen gaan in de tijd. De tijd voordat ik afscheid van jou moest nemen. De tijd waarin ik naar jou kon kijken, je kon aanraken en tegen je kon praten. Die ene keer dat je mij zo indringend aankeek. Gewoon even de wereld om mij heen vergeten en alleen maar met jou bezig zijn.

Lieve Jasmijn, jij zult altijd bij ons zijn. In ons hart, op een speciaal plekje waar helemaal niemand ooit zal komen!