Weer thuis

Het is al einde middag als we thuis aankomen. We hebben geen zin om met mensen te praten uit onze buurt. We hadden immers heel anders willen thuis komen, met een goed gevulde maxi cosi met een gezond klein mensje. Het is helaas anders gelopen. Daarom besluiten we heel stilletjes achterom te gaan. Hopende dat we niemand tegenkomen. Maar niets is minder waar, massaal komen buren kijken hoe het gaat met ons. Onze naaste familie heeft onze buren tijdens onze aanwezigheid in het ziekenhuis steeds ingelicht hoe het ging. Al onze buren leefden zo mee. Iedereen gunde ons het geluk. Nu we ons geluk hebben achtergelaten in Nijmegen zijn ze er ook voor ons. Ik wil nog even niemand onder ogen komen en loop snel naar binnen. Papa doet het woord tegenover de buren. Ze wensen ons sterkte, wat kunnen ze ook meer. Binnen is het stil… alle babyspulletjes staan klaar, de box in de kamer, jouw kamertje met je kleertjes, de wandelwagen… wat is het leeg. De kamer is zo koud zonder jou. Maar veel tijd om er bij stil te staan is er niet, vrijwel meteen worden we gebeld door de begrafenisondernemer. We maken direct een afspraak want we willen graag een mooi afscheid voor je organiseren. Morgen komt ze langs. En daarmee zal de ‘malle molen’ beginnen te draaien. Morgen is ook de dag dat ik jarig ben. Ik zal het niet vieren maar wil wel graag dat onze naasten komen. Opa’s en oma’s. Ook wil ik graag nog even bij je kijken… jou nog even vast houden op mijn verjaardag. We besluiten daarom om morgen op mijn verjaardag naar jou toe te gaan. Ik ga vroeg naar bed, papa is nog druk in de weer, maar met wat weet ik dan nog niet. ’s Avonds als we rustig op de bank zitten en het bijna 12 uur is, komt papa ineens met cadeaus op de proppen. Ik heb in eerste instantie helemaal geen zin in cadeaus.  ben niet in de stemming om een ‘feestje’ te vieren. Maar dan als ik de pakjes open maak, ben ik toch blij. Het is een mooie foto van jou. De foto die gemaakt is toen je net geboren was. Toen je nog zo mooi roze en vol gezondheid naast me lag. Toen we nog niet wisten wat er komen zou. Ook krijg ik van papa een digitaal fotolijstje. Met alle foto’s van jou, je geboorte en van de tijd dat je in het ziekenhuis lag. Ik ben ontroerd, vindt het zo lief en mooi. Een mooier cadeau had ik mij op dit moment niet kunnen wensen. Meteen sluiten we het lijstje aan en die avond kijk ik onafgebroken naar jou foto’s, die steeds weer voorbij komen. Met tranen in mijn ogen maar terugdenkend aan een toch hele mooie tijd. Want wat ben ik blij dat ik jou heb mogen leren kennen. Dat meisje dat 9 maanden in mijn buik heeft gezeten en 2 weken lang mijn leven heeft verrijkt.